سکوت‌هایی به رسایی سخن

آیا در زمانی که سکوت می‌کنیم، انتخابی بهتر از آن داریم‌ یا ناچاریم به سکوت؟ آیا کلمات نمی‌توانند راهی بهتر برای حل موضوعاتی که در برابرشان سکوت می‌کنیم باشند؟ یا شاید اصلا سکوت هم، خود، کلمه‌ است؟ آیا مادامی که در برابر حرف‌ یا مسئله‌ای سکوت کرده‌ایم، داریم با کلماتی صحبت می‌کنیم؟ کلماتی که تنها به زبان آورده نمی‌شوند، اما به شیوایی صحبت‌کردن هستند (منبع: شرق)