از «هم‌نشینی با سرطان» تا «تاب‌آوری در زخم‌دیدگی»

من از هم‌صحبتی با بیماری و از عبور از روزهای دشوار آموخته‌ام که زندگی در شکننده‌ترین لحظه‌ها نیز می‌تواند از معنای امید خالی نشود، اگر آدمی راه مراقبت را ترجیح دهد، موثرترین و بزرگ‌ترین مسوولیت اخلاقی و سیاسی خود را برگزیده است. نگذاریم ایران که از رنج‌های بسیار گذشته است، به زخم‌های دیگر گرفتار شود. در زمانه‌ای که مردم حتی از شنیدن خبر یک زخم کوچک، خدا را شکر می‌گویند، باید بیش از همیشه قدر صلح را دانست؛ نه به عنوان شعاری زیبا، بلکه به عنوان راهبردی تاریخ ساز و ضرورتی روشن برای خروج از بحران‌ها، حفظ منابع توسعه، جان مردم، آرامش جامعه و آینده این سرزمین.