گزارش از جزیره خارک: مردم نگهبانی می‌دهند

میثم احمدی‌زاده در یکی از همان میدان‌های نفتی مشغول به‌کار است. او نیز از حال و هوای زندگی در جنگ می‌گوید: «چه نگران باشیم و چه نباشیم‌ کار و زندگی‌مون همین جاست و جز این خونه، خونه دیگه‌ای نداریم که بخوایم بریم...». مکث می‌کند و دوباره می‌گوید: «اصلا چرا بریم؟» این سؤال پرتکرار شمار زیادی از جزیره‌نشینان است: «راستش شاید یه وقتایی بترسیم اما نمی‌ریم... نیروهای نظامی این شب‌ها از دور تا دور جزیره محافظت می‌کنن و خیلی از اهالی هم داوطلبن که پا به پای اونا به گشت و مراقبت‌های امنیتی مشغول شن...». ساکنان جزیره خارگ، جنگ و مصائبش را کم ندیده‌اند؛ از جنگ ٨ ساله تا جنگ‌های ١٢ و ۴٠ روزه. حالا هم نوبت جنگ‌های گاه و بی‌گاه و تهدیدهای توییتی ترامپ است. خوب یا بد، اما آنها یاد گرفته‌اند چطور میان گرم و سرد شدن جنگ‌ها، سرگرم زندگی باشند. درست مانند روزهای اخیر که سر و صدای جنگ می‌آید...هوا گرم است و شرجی و بوی تلخ نفت می‌دهد. بوی نفت را بادی ملایم با خود می‌آورد؛ از میدان‌های نفتی جنوب و جنوب غرب جزیره به شمال و شمال شرق آنکه محدوده‌ای مسکونی است و بیش از ۶هزار نفر در آن ساکنند. جاشوها و ماهیگیران اسکله صیادی و مسافربری مروارید در تک و تای ترمیم تور و تعمیر قایق و صید کخو، هامور هستند، فروشندگان بازار قدیمی ماهی‌فروشان دادِ حراج می‌کشند، زنان لابه‌لای رفت و روب خانه‌هایشان ادویه تند بندری به