اعتدال در عبودیت

روزی امیرالمؤمنین علی(ع) برای احوال‌پرسی و عیادت به خانه یکی از یاران خود به نام «علاء بن زیاد» رفت. وقتی علی(ع) خانه بسیار بزرگ و مجلل علاء را دید، به او فرمود: «با داشتن چنین خانه بزرگی در این دنیا چه می‌کنی، درحالی‌که در آخرت به آن نیازمندتری؟ البته اگر در این خانه بزرگ از میهمانان پذیرایی کنی، صله رحم به‌جا آوری و حقوق واجب الهی را بپردازی، همین خانه بزرگ برای تو وسیله‌ای برای رسیدن به آخرت خواهد بود.». در این هنگام، علاء فرصت را غنیمت شمرد و از برادرش «عاصم بن زیاد» شکایت کرد و گفت: «ای امیرالمؤمنین، از برادرم عاصم به شما شکایت می‌کنم! او عبایی کهنه پوشیده، تارک دنیا شده، خانواده و زندگی را رها کرده و فقط به عبادت می‌پردازد.». علی(ع) دستور داد عاصم را حاضر کنند. وقتی عاصم آمد، علی(ع) با لحنی تند و عتاب‌آمیز به او فرمود: «ای دشمن‌ جان خویش! آیا به خانواده و فرزندانت رحم نمی‌کنی؟ آیا گمان می‌کنی خداوند نعمت‌های پاکیزه‌اش را بر تو حلال کرده، اما خوش ندارد که از آن‌ها استفاده کنی؟ (منبع: فارس (تلگرام))