آمریکا را از پشت چشم‌های یک کودک ببینیم

به گزارش روزنامه شرق، وقتی کودک لامرد، میناب و کوهستک قربانی جنگ می‌شود، دیگر نمی‌توان آمریکا را فقط از قاب هالیوود، شبکه‌های خبری و واژه‌های پرطمطراق «آزادی» و «حقوق بشر» دید. شاید وقتش رسیده باشد که این پرسش را یک‌ بار دیگر، اما این‌بار بدون تعارف و بدون پیش‌فرض‌های قدیمی، از خودمان بپرسیم.. آمریکا سال‌هاست فقط با قدرت نظامی و اقتصادی خود بر جهان اثر نمی‌گذارد؛ قدرت بزرگ‌ترش جایی دیگر است: قدرت روایت. قدرت اینکه خودش را چگونه تعریف کند و دیگران چگونه او را ببینند. آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، امنیت، دفاع از انسان؛ واژه‌هایی که آن‌قدر تکرار شده‌اند که گاهی خودشان جای واقعیت را گرفته‌اند. اما سیاست، آنجا که پای کودک به میان می‌آید، دیگر نمی‌تواند پشت واژه‌ها پنهان شود.. بگذارید این‌بار آمریکا را نه از پشت تریبون‌های سیاسی، نه از قاب هالیوود و نه از زبان سخنگویانش، بلکه از پشت چشم‌های یک کودک ببینیم. کودکانی که قرار نبود در هیچ معادله‌ای حضور داشته باشند، اما ناگهان خودشان «هزینه‌» یک معادله‌ سیاسی شدند. کودک چه می‌داند تحریم چیست، بازدارندگی چیست، ژئوپلیتیک چیست، یا واشنگتن و تهران و تل‌آویو چه تصمیمی گرفته‌اند؟

به گزارش روزنامه شرق، او فقط می‌خواست زنده بماند، به مدرسه برود، بازی کند، بزرگ شود، و شاید روزی خودش تصمیم بگیرد که چه کسی باشد. 💢 یادداشت محمدرضا طاهری را اینجا بخوانید 👇