پرسه‌زنی در هزارتوی قضاوت

ادبیات داستانی معاصر ایران در سیر تطور تاریخی خود، همواره بازتاب‌دهنده‌ تنش‌های بنیادین میان سنت و مدرنیته، فضاهای روستایی و کلان‌شهرها، و تقابل‌های هویتی بوده است. از دهه‌های پیشین که نویسندگانی مانند محمود دولت‌آبادی و غلامحسین ساعدی بر اقلیم و مناسبات روستایی و حاشیه‌ای تمرکز داشتند، تا ظهور نسل جدیدی از نویسندگانِ متأثر از صادق هدایت، جلال آل‌احمد و محمدعلی جمال‌زاده که شهر را به‌عنوان زمینه اصلی روایت برگزیدند، مفهوم «شهر» پیوسته دستخوش دگرگونی معنایی شده است.