به پای خویشتن ایستادن یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: سال‌های اول جوانی همکاری داشتم در آستانۀ پیری که خودش را ساده‌تر از آنچه بود نشان می‌داد

گاهی اما حرفی می‌زد که سال‌ها در ذهن می‌ماند. یک روز گفت هر صبح که سر کار می‌آیی، کف دستت را از زیر به میز کارت بزن و ببین کدام به کدام تمایل دارد؛ دست تو به میز یا میز به دست تو. اگر احساس کردی دستت به میز می‌چسبد، وضع خوبی نداری. چیزی از این میز می‌گیری که خودت نداری. روزی که آن را از تو بگیرند، فقط میزت را از دست نداده‌ای؛ بخشی از آنچه گمان می‌کردی هستی نیز از دست می‌رود و ضربه می‌خوری. اما اگر میز به دست تو می‌چسبد، ماجرا برعکس است. تو چیزی به میز افزوده‌ای و میز با تو وزن گرفته است. (منبع: مهر (تلگرام))