ایران را از هم نگیریم

ایران را از هم نگیریم ... در روزهایی که آتش جنگ بر سر این سرزمین سایه انداخته و قدرت‌های بزرگ از سر منافع و هراس خود در برابر حملات آمریکا سکوت یا همراهی کرده‌اند، دردناک‌تر از هر تهدید خارجی، زخمی است که خودمان بر پیکر یکدیگر می‌زنیم. برای چند اختلاف سیاسی، برای چند عقیده متفاوت، برای چند جمله در فضای مجازی، آن‌چنان به جان هم افتاده‌ایم که انگار فراموش کرده‌ایم همه ما روی یک خاک و با یک نام زندگی می‌کنیم؛ ایران. دشمن اگر بتواند ساختمان پل و یا برجی را ویران کند، شاید بتوان آن را دوباره ساخت. اما اگر بتواند دل‌های یک ملت را از هم جدا کند، بازسازی آن سال‌ها زمان می‌برد. حقیقت این است که هیچ موشکی به اندازه نفرت، یک کشور را ویران نمی‌کند و هیچ تحریمی به اندازه تفرقه، آینده یک ملت را به گروگان نمی‌گیرد. این جنگ بالاخره تمام می‌شود. دودها کنار می‌روند. اما آن روز، نه آمریکا کنار ما خواهد بود، نه هیچ قدرت دیگری. آن روز، این من و تو هستیم که باید دوباره در همین خیابان‌ها کنار هم قدم بزنیم، همین شهرها را بسازیم، دست فرزندانمان را بگیریم و به آن‌ها یاد بدهیم وطن یعنی خانه‌ای که همه در آن سهم داریم. ایران فقط خاک نیست؛ صدای لالایی مادری است که فرزندش را در آغوش گرفته، دستان پینه‌بسته پدری است که برای فردای خانواده‌اش جنگیده، خاطرات کودکی ماست، مزار عزیزانی است که دیگر میانمان نیستند و رؤی