سقوط طالبان؛ به چه قیمتی؟

به گزارش انصاف نیوز، عبدالحمید نورزایی، پژوهشگر افغان، در یادداشتی با این عنوان به بحث دوباره براندازی حکومت طالبان پرداخته و می‌نویسد مسئله اصلی فقط سقوط طالبان نیست، بلکه افغانستان پس از آن است. به باور او، تجربه سقوط نخستین حکومت طالبان در سال ۲۰۰۱ نشان داد که سه عامل می‌تواند موازنه قدرت را به‌طور بنیادین تغییر دهد: حمایت قابل‌توجه داخلی، پشتیبانی قدرتمند خارجی و فشار نظامی مؤثر. اما افغانستان امروز با سال ۲۰۰۱ یکسان نیست و نشانه‌ای از هم‌زمانی این عوامل در مقیاسی مشابه دیده نمی‌شود. طالبان همچنان ساختار حکومتی و کنترل سرزمینی خود را حفظ کرده و مخالفان مسلح نیز به سطحی از پایگاه اجتماعی و توان نظامی نرسیده‌اند که موازنه قدرت را تغییر دهند. نورزایی تأکید می‌کند که حتی اگر براندازی مسلحانه امکان‌پذیر شود، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا سقوط طالبان به هر قیمتی با منافع ملی افغانستان سازگار است؟ او مخالفان طالبان را یک بلوک واحد نمی‌داند و چهار رویکرد را در میان آنان تشخیص می‌دهد: نخست، کسانی که سقوط طالبان را هدفی مطلق می‌دانند و حتی هزینه‌هایی مانند جنگ داخلی، تجزیه کشور یا وابستگی خارجی را می‌پذیرند؛

به گزارش انصاف نیوز، دوم، طرفداران «براندازی مشروط» که پایان حکومت طالبان را می‌خواهند، اما نه به قیمت فروپاشی کشور؛ سوم، طرفداران ثبات و اصلاح تدریجی که افغانستانِ خسته از چند دهه جنگ را بیش از هر چیز نیازمند ثبات می‌دانند؛ و چهارم، طرفداران تغییر از درون و تقویت نیروهای عمل‌گراتر طالبان که در برخی ادبیات سیاسی «نئوطالبان» نامیده می‌شوند. از نگاه نویسنده، اختلاف اصلی این جریان‌ها فقط بر سر روش مبارزه با طالبان نیست، بلکه به تعریف آنها از «منافع ملی» بازمی‌گردد. ممکن است یک جریان سقوط طالبان را به هر قیمت مطلوب بداند و جریان دیگری تنها زمانی آن را مطلوب بداند که افغانستان پس از آن امن‌تر، مستقل‌تر و یکپارچه‌تر باشد. نورزایی همچنین هشدار می‌دهد که مخالفت با طالبان الزاماً به معنای حمایت از هر نیروی مخالف طالبان نیست و مخالفت با دخالت خارجی نیز به معنای حمایت از طالبان نیست. دفاع از حقوق زنان، آزادی‌های مدنی و اصلاحات سیاسی نیز نباید لزوماً به قیمت فروپاشی کشور و بازگشت به جنگ داخلی تمام شود. او در نهایت می‌نویسد حتی اگر پایان حکومت طالبان در مجموع به سود افغانستان باشد، نمی‌توان نتیج