«نا»

«نا» در دنیای این روزهای ما، گاه تاریخ، خود را نه در نام اشخاص، بلکه در سرنوشت واژه‌ها آشکار می‌کند. واژه‌ای سال‌ها در حاشیه زبان می‌ماند؛ آرام، کم‌صدا و بی‌ادعا. ناگهان حادثه‌ای از راه می‌رسد و همان واژه، به آینه روزگار بدل می‌شود. این روزها، نوبت «نا» است؛ کوتاه‌ترین پیشوند زبان، اما شاید بلندترین روایت زمانه. «نا» در دستور زبان، فقط نشانه نفی است؛ اما در دستور زندگی، آغاز فقدان است. هر‌جا که بر واژه‌ای می‌نشیند، از تمامیت آن چیزی می‌کاهد؛ امید را به ناامیدی، آرامش را به ناآرامی، سامان را به نابسامانی، مردی را به نامردی و تراز را به ناترازی می‌رساند. این روزها، ناترازی را در گاز می‌بینیم، در برق می‌شنویم، در آب لمس می‌کنیم و در بسیاری از عرصه‌های زندگی از آن سخن می‌گوییم. اما شاید ناترازی، پیش از آنکه در منابع باشد، در نسبت‌ها پدید می‌آید. آنجا که میان خواستن و توانستن، میان شتاب و تأمل، فاصله می‌افتد، تعادل آرام‌آرام از زندگی کوچ می‌کند. آری دنیای این روزهای ما، بیش از آنکه با کمبودها آسیب ببیند، از برهم‌خوردن توازن‌ها رنج می‌برد. طبیعت نیز چنین است؛ اگر باران از اندازه بگذرد، سیل می‌شود و اگر از اندازه بکاهد، خشک‌سالی. انسان نیز از همین قاعده پیروی می‌کند. نه افراط، زندگی می‌آفریند و نه تفریط؛ آنچه دوام می‌آورد، تراز است. شاید ازاین‌رو، ناترازی فقط یک اصطلاح فنی نباشد؛ هشداری