✍ مهاجرت نخبگان و ضعف زیرساخت‌ها؛ زنگ خطر برای آینده هوش مصنوعی ایران سجاد عابدی در نوشت

مهاجرت نخبگان و ضعف زیرساخت‌ها؛ زنگ خطر برای آینده هوش مصنوعی ایران سجاد عابدی در نوشت:. گذار به حکمرانی هوشمند بیش از آنکه پروژه‌ای «فنی» باشد، تحولی «سیاسی-مدیریتی» است. امروز کشور در نقطه‌ای بحرانی ایستاده است؛ جایی که هوش مصنوعی یا به محرک اصلی جهش اقتصادی و بهره‌وری تبدیل می‌شود، یا به دلیل کاهلی‌های مدیریتی، ایران را در سایه ناکارآمدی به حاشیه تاریخ می‌راند.. یکی از گره‌های اصلی در مسیر هوشمندسازی، ابهام در مسئولیت‌پذیری حقوقی است. اگر یک سیستم هوش مصنوعی در تشخیص پزشکی یا تخصیص منابع کشوری دچار خطای سیستماتیک شود، متهم اصلی کیست؟ برنامه‌نویس، مدیر سازمان یا خودِ مدل؟. عدم پاسخ روشن به این پرسش، دو پیامد مخرب به همراه داشته است: از یک سو، مدیران محافظه‌کار از ترس تبعات قانونی، هرگونه نوآوری را در نطفه خفه می‌کنند؛ از سوی دیگر، سوءاستفاده‌گران از نبود قانون شفاف بهره می‌برند تا منافع شخصی خود را پشت پرده «تصمیمات الگوریتمیک» پنهان کنند.. در عرصه هوش مصنوعی، میدان جنگ اصلی بر سر تعداد فارغ‌التحصیلان نیست، بلکه بر سر «جذب و نگهداشت مغزهای برتر» است. دانشگاه‌های ما سرمایه‌های انسانی در تراز جهانی تربیت می‌کنند، اما ساختار اداری و صنعتی کشور هیچ «جایگاه پذیرشی» برای آن‌ها ندارد. متن کامل این یادداشت را در لینک زیر بخوانید