بازاندیشی شهر به‌مثابه زیرساخت یادگیری

ما هنوز انسان‌ها را برای آینده‌ای آموزش می‌دهیم که دیگر وجود ندارد. مدرسه و دانشگاه، به‌طور تاریخی، بر این فرض بنا شده‌اند که ابتدا باید دانش و مهارت‌هایی را به انسان منتقل کنیم و سپس او را به آینده‌ای بفرستیم تا از آنچه آموخته استفاده کند. این مدل زمانی منطقی‌تر بود که دانش تخصصی عمر طولانی‌تری داشت و مسیرهای شغلی قابل پیش‌بینی‌تر بودند. اما امروز سرعت تغییر آن‌قدر زیاد شده که ممکن است بخشی از دانشی که امروز آموزش می‌دهیم، پیش از آنکه فرد فرصت استفاده از آن را پیدا کند، تغییر کرده باشد. گزارش «آینده مشاغل ۲۰۲۵» مجمع جهانی اقتصاد نیز تصویری از همین تغییر ارائه می‌دهد: تفکر تحلیلی همچنان مهم‌ترین مهارت هسته‌ای از نگاه کارفرمایان است، در حالی که تفکر خلاق، انعطاف‌پذیری، سواد فناوری و یادگیری مادام‌العمر اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند و هوش مصنوعی و داده‌های بزرگ در میان سریع‌ترین مهارت‌های رو به رشد قرار دارند. بنابراین مسئله فقط آموزش مهارت‌های تازه نیست؛ مسئله، ساختن ظرفیت یادگیری مهارت‌هایی است که هنوز نمی‌دانیم آینده دقیقا به آنها نیاز خواهد داشت. (منبع: روزنامه شرق)

هوش مصنوعی این مسئله را جدی‌تر کرده است. بخشی از وظایف ابتدایی و تکراری که در گذشته محل کسب تجربه برای کارکنان تازه‌وارد بودند، اکنون در معرض اتوماسیون قرار گرفته‌اند. (منبع: روزنامه شرق)