یقینِ یافته؛ تاملی در حقیقت وداع با امام شهید یادداشت مهمان- سیدحمیدرضا میررکنی: بر مایه حیاتمان نماز میت میخوانیم و او را به سوی خانه

یقینِ یافته؛ تاملی در حقیقت وداع با امام شهید یادداشت مهمان- سیدحمیدرضا میررکنی: بر مایه حیاتمان نماز میت میخوانیم و او را به سوی خانه طینیِ ابدی‌اش مشایعت می‌کنیم. با او و با خود وداع می‌کنیم و از او و از خود دل‌ می‌کنیم. با این حال زنده‌ایم. در عجبیم که زنده‌ایم. آیا آن که برایش نماز می‌خوانیم میّت نیست و یا اینکه ما زنده‌ایم دروغین است؟ لحظه لحظه حمل این تناقض است. دقیقا در آن لحظه که مشغول نماز بر پیکر چاک‌چاکش هستیم قلبا شهادت می‌دهیم که؛ «أَشْهَدُ أَنَّکَ قُتِلْتَ وَ لَمْ تَمُت» شهادت می‌دهم که تو کشته شدی، ولی هرگز نمردی! این فرازی از زیارتی ماثور برای حسین بن علی(ع) است؛ کشته شدی، و هرگز نمردی. چه تناقض آشکاری! شیعیان حسین آنقدر با حمل این حقیقتِ عقلا متناقض خو کرده‌اند که همین تناقض بدل به فرازی از زیارت‌نامه‌شان شده است. 1