زیستنی مانند مریمم آرزوست ✍ منصوره جاسبی

به گزارش جماران، آن روزها من نمی دانستم مریم سادات سری توی سرهای نویسندگان دارد و کارشناس ادبی است. من نمی دانستم که چند کتاب چاپ شده دارد. فکر می کردم یک ماموریتی آمده تهران و تفاوتش با بقیه کارمندها این است که خوش اخلاقی خصلتی است که به آن شهره است. این خوش اخلاقی آنقدر شاخص بود که توی روزنوشت هایم هم به جای اسمش نوشته ام خانم خوش اخلاق.. من یک عادتی دارم که دیر از گروه هایی که شاید دیگر عمرشان هم به پایان رسیده بیرون می آیم اما هیچ مشارکتی هم در آن ندارم. اصلا طوری که پیگیر مطالب شان هم نیستم. آخرین پیام گروه «تشییع تهران» خبر یک مرگ بود. مرگی که مریم سادات را با خود برده بود. هم او رفته بود، هم آقای مصطفی واحدی و هم آقای محمد عبادیانی. برای ماموریت رفته بودند و حتما مریم سادات به دو دختر کوچولویش قول داده بود از سفر که برگردد فلان چیز و بهمان چیز را برایشان می خرد و می آورد و حالا دخترها چشم شان به در خیره مانده تا مامان مریم برگردد.