مروری بر سیره حکمرانی قائد شهید انقلاب؛ «به یاد اویی که ما را صاحب‌خانه می‌دانست»

مروری بر سیره حکمرانی قائد شهید انقلاب؛ «به یاد اویی که ما را صاحب‌خانه می‌دانست» بزرگ‌ترین تفاوت رهبری با خیلی از مسئولان، در یک کلمه خلاصه می‌شد: «باور به مردم». در سال‌هایی که خیلی از پشت‌میزنشین‌ها تصور می‌کردند حکمرانی یعنی نوشتن بخشنامه‌های پیچیده و جلسات طولانی، او دقیقاً در نقطه مقابل ایستاد و بارها خط بطلان کشید روی این تفکر که «مردم متوجه پیچیدگی امور نمی‌شوند و باید کار را به مسئولین سپرد.» او اقتصاد و فرهنگ را زمانی موفق می‌دانست که کلیدش دست خود مردم باشد، نه در انحصار حلقه‌های بسته مدیریتی. او معتقد بود در یک نظام اسلامی، مسئولان چیزی جز خدمتگزار مردم نیستند و مشروعیتشان به میزان گره‌گشایی از کار مردم بستگی دارد. در منطق او، نقد منصفانه و جریان دائمی نظارت مردم بر کارآمدی مسئولین، نه یک تهدید برای امنیت ملی، بلکه تضمین‌کننده‌ی سلامت نظام بود. رهبری که می‌شناختیم، تا آخرین روزهای حیاتش به ما یادآوری کرد که هیچ حکومتی بدون تکیه بر آگاهی و حضور مردم، عاقبت‌به‌خیر نخواهد شد. میوه و ثمره‌ی این نگاه او به مردم، خود را در روزهای سخت ابتلا نشان داد؛ آنجا که این باور او، به «بعثت مردم در جنگ» ختم شد و همین حضور بی‌دریغ آحاد مردم در میدان بود که سپر بلای کشور شد و ثبات و امنیت کشور را حفظ کرد. از همین روست که امروز، خط‌کش سنجش هر مدیری در نظام اسلامی، میزان وفاداری او به این می