گفت‌وگو با اتی‌ین کرن، نویسنده فرانسوی، درباره انتشار «پرکشیدگان»

گفت‌وگو با اتی‌ین کرن، نویسنده فرانسوی، به ‌مناسبت انتشار «پرکشیدگان» همیشه در برابر مرگ دیگران ناتوانیم آرتین توکلی ۴ فوریه ۱۹۱۲ است. فرانتس رایشلت، خیاط اتریشی‌ِ ساکن پاریس -که سودای پرواز در سر دارد- چتر نجات دست‌سازش را به تن می‌کند و از بلندای برج ایفل به پایین می‌پرد. اما اختراع او، درست مانند آرزوی پروازش، ناکام می‌ماند؛ چتر نجات باز نمی‌شود و او در یک چشم‌به‌هم‌زدن، پیش چشم خبرنگاران و در قاب دوربین‌ها، سقوط می‌کند و جان می‌بازد. این سقوط تراژیک، نقطه‌ آغازی می‌شود برای اِتی‌ین کِرن، نویسنده فرانسوی، تا رمان «پرکشیدگان» را با الهام از این رویداد حقیقی و تصاویر به‌جامانده از آن بنویسد. ادبیات همچون آیینی است که به خودش نیز شک می‌کند، بی‌نهایت شکننده است و فروتن. اما فقط فروتنی است که در برابر مرگ شأن و منزلت دارد، مخصوصا در برابر مرگ هزاران انسان بی‌گناه. ادبیات نه برای معنا بخشیدن به مردگان، بلکه برای چهره و نام بخشیدن است. من فکر می‌کنم که تعهد اخلاقیِ نویسنده بیش از هر چیز به خوانندگانش است، نه به شخصیت‌هایش. ادبیات از گذشته‌های دور همواره تاریخ را بازنویسی و در نتیجه، تحریف کرده است؛ مثلا تصویر خشایارشای آیسخولوس یا ژولیوس سزار در نمایش‌نامه‌ شکسپیر احتمالا خیلی با تجسم تاریخی‌شان فاصله دارد. آنچه که به نظر من می‌تواند غیرمسئولانه باشد این است که نویسنده این باور را به