معنای واقعی «ارزانی زمین» در مسکن‌ملی

معنای واقعی «ارزانی زمین» در مسکن‌ملی؛ آیا خانه‌هایی که با تصمیم مدیران به‌جای نظر کارشناسان ساخته می‌شود «رفاه» می‌آورند؟ رصدخانه بازار مسکن: 1⃣ یک کارشناس صنعت آب و صاحب‌نظر برنامه‌ریزی شهری، در یادداشتی برای «رصدخانه بازار مسکن»، شیوه تصمیم‌گیری «دولت‌» و «شهرداری» در حوزه تامین مسکن ایرانی‌ها را از منظر « تسلط سلیقه مدیران بر نظر تخصصی کارشناسان » مورد نقد قرار داد. 2⃣ مهمترین بخش از تحلیل کامیار پهلوان ، کارشناس ارشد سازه‌های آبی، به «اختلافات جدی این روزهای دولت و مجلس» برسر « زمین‌پاشی » مربوط می‌شود. 3⃣ برخی نمایندگان اصرار دارند دولت باید زمین‌های خارج از شهرها را قطعه‌قطعه کند و به صورت ۹۹ ساله به مردم واگذار کند تا آنها صاحب‌مسکن شوند. 4⃣ این تجربه اما طی ۲۰ سال گذشته، به‌ جزء در دوره‌ای کوتاه، دولت روحانی، پرقدرت اجرا شد؛ طرح‌های مسکن‌مهر و مسکن‌ملی همگی روی «زمین ۹۹ ساله» سوار بودند. 5⃣ اما نتیجه‌اش امروز به افزایش فقر مسکن به بالای ۵۰ درصد خانوارها منجر شده است؛ چرا؟ چون «زمین‌پاشی» در نهایت «هزینه‌هایی به مردم تحمیل می‌کند که از تامین مسکن درون‌شهرها گرانتر تمام می‌شود». 6⃣ نقد دیگر این یادداشت به « تراکم‌فروشی در تهران » مربوط است که آن هم به شکل «کاهش کیفیت‌زندگی» در نهایت هزینه‌اش را شهروندان می‌پردازند. بخش‌هایی از یادداشت کامیار پهلوان: در توسعه محدوده‌های مسکونی و طرح‌های دولتی همچون مسکن مهر، نهضت ملی مسکن و...، باید توجه داشت که ارزانی زمین، معنای متفاوتی از ارزانی مدنظر مدیران دارد. زمینی در چند ۱۰کیلومتری شهر شاید ارزان‌تر خریداری شود؛ اما تامین آب و انرژی مطمئن، راه ایمن و دسترسی به اشتغال، بخشی از آن صرفه‌جویی را به هزینه احداث زیرساخت و مخارج خانواده‌ها منتقل خواهد کرد. اگر ساخت‌وساز چند ۱۰متر بالاتر از تراز طرح جامع و تفصیلی شهر باشد، دیگر تاسیسات زیربنایی همچون سیستم انتقال آب و... پاسخگوی نیازها نخواهند بود و در مواردی، بخش عمده‌ای از تاسیسات، نیازمند بازنگری است. طرح تفصیلی برای هر محله، جمعیت و خدماتی پیش‌بینی می‌کند و برآورد نیاز آبی و طراحی زیرساخت بر همان مبنا شکل می‌گیرد. زمینی که برای مدرسه، درمانگاه یا پارک کنار گذاشته شده، پیش از آنکه ساختمانی در آن بنا شود، وظیفه‌ای در زندگی آینده محله دارد. تبدیل آن به محدوده مسکونی، جای یکی