از اقلیم عدم

به گزارش خبر آنلاین، هر بار که «عدم خدمت» تبدیل به روال می‌شود، نه تنها مشکلات فنی تشدید می‌شود، بلکه اعتماد مردم به دستگاه‌های اجرایی نیز خدشه‌دار می‌شود و پاسخ سریع یک ضرورت است

به گزارش روزنامه شرق، روایتی از آخرین دیدار و گفت‌وگو با جواد مجابی از اقلیم عدم ✍ شیما بهره‌مند. جواد مجابی تازه از بیمارستان آمده بود، در خانه‌اش که همواره مأمنی برای اهل ادبیات و شعر بود، در میان انبوه نقاشی‌ها و رنگ، روی مبلی مایل به رنگ سرخ نشسته بود در لباسی آراسته، و چنان از سنت ادبی ایران سخن می‌گفت و به بازخوانی ادبیات قدیم توصیه می‌کرد که گویی آخرین وصایای او است.

به گزارش روزنامه شرق و شرق، با احمد غلامی و نگار اسکندرفر به دیدارش رفته بودیم.

به گزارش روزنامه شرق، ناستین مجابی، همسر و بیار دیرینۀ او گفته بود همان روز باید از احوالش خبر بگیرید و اگر ناخوش نبود به دیدارش بیایید. اندکی ناخوش بود، اما هرچه بیشتر از ادبیات می‌گفت درخشش چشمانش و شور و قوام سخنش بیشتر می‌شد.. مقوله‌ای که می‌گفت در ادبیات قدیم ما سابقۀ دیرینه‌ای به دوام قرن‌ها دارد. مجابی این اواخر دو رمان نوشته که خودش می‌گفت از میان هزاران صفحه نوشتۀ روزانه مایه گرفته‌اند. «هر روز نوشتم، یا قصه بوده، یا شعر بوده یا یادداشت و مقاله، و از میان حدود چهار هزار صفحه، دو رمان درآمده است. یکی از این رمان‌ها مهم است، چون اخیرا دیدم درباره «عدم» حدود پانصد صفحه نوشته‌ام و در طول تاریخ ادبی خود ما، مهم‌ترین آدم‌ها، بدون استثنا درباره عدم نوشته‌اند؛ از شیخ اشراق تا بیدل و خیام و حافظ و عارف».. حیرت مجابی این است که چگونه مسئله «عدم» که پانصد سال و حتی هزار سال مهم‌ترین آدم‌های مملکت درباره‌اش فکر کرده‌‌اند، در روزگار ما مغفول مانده: «چطور روشنفکر معاصر نسبت به آن بی‌اعتنا بوده و فکر نکرده است!» مسئلۀ «عدم» برای جواد مجابی، تعریف و صورت دیگری دارد؛

به گزارش روزنامه شرق، چنان‌که در بخشی از رمانش در بیانِ راوی آمده: «در کسوت معلم پیر تاریخ، یا اگر سهمی برای خود قائل شوم در مقام یک خدمتگزار تاریخ پیر، صدها کتاب و پژوهش‌نامه خوانده و ده‌ها موزه‌ را زیر پا گذاشته‌ام تا درز و شکاف بین سلسله‌های شاهی ایران‌شهر را با روشی علمی، رفو و مرمت کنم و سیری یکپارچه از تاریخ گذشته جلوی آینۀ آینده بگذارم. حالا در این‌جا درز و شکافی در حافظه‌ام افتاده که هرچه می‌کوشم آن را هم بیاورم، میسر نمی‌شود».. مجابی درک خود از مفهوم «عدم» را چنین توضیح می‌دهد: «در سنت ادبیات قدیم ما، وجود در برابر عدم قرار دارد، اما انتخاب متافیزیکی نبوده. ما از عدم به وجود آمدیم، و از یک

به گزارش شرق، جواد مجابی تازه از بیمارستان آمده بود، در خانه‌اش که همواره مأمنی برای اهل ادبیات و شعر بود، نه در بستر ناخوشی، که در میان انبوه نقاشی‌ و رنگ، روی مبلی مایل به رنگ سرخ نشسته بود در لباسی آراسته، و چنان از سنت ادبی ایران سخن می‌گفت و به بازخوانی ادبیات قدیم توصیه می‌کرد که گویی آخرین وصایای او است.