نسلی که جهان را از صفحه موبایل می‌شناسد؛ از هیپی‌های دیروز تا «فرزندان الگوریتم»/ شورش نسل جدید دیگر در خیابان نیست محمدمهدی سیدناصری، حقوقدان در

به گزارش خبرآنلاین، در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، جوانانی که بعدها با عنوان «هیپی» شناخته شدند، در اعتراض به نظم مسلط، جنگ، مصرف‌گرایی و سبک زندگی رایج، به دنبال تجربه‌ای متفاوت از زندگی رفتند.. ایران نیز در دهه ۱۳۵۰ یکی از ایستگاه‌های مسیر مشهور «هیپی تریل» بود؛ مسیری که بسیاری از جوانان غربی را به سوی شرق می‌کشاند.. بیش از نیم قرن بعد، دیگر خبری از آن جاده‌ها نیست، اما شکل تازه‌ای از فاصله گرفتن نسل جوان از الگوهای سنتی خانواده، مدرسه و جامعه در حال شکل‌گیری است؛ این بار نه در خیابان و جاده، بلکه در صفحه تلفن همراه، شبکه‌های اجتماعی و سامانه‌هایی که هر لحظه رفتار کاربران را تحلیل می‌کنند. فرزندان الگوریتم، نسلی هستند که بخش مهمی از هویت، روابط اجتماعی، الگوهای مصرف، سلیقه فرهنگی، آرزوها و حتی تصویرشان از خود، در تعامل مستمر با الگوریتم‌ها شکل می‌گیرد.. این نسل الزاماً علیه جامعه شورش نمی‌کند؛ اما ممکن است آرام‌آرام از الگوهای سنتی خانواده، مدرسه و نهادهای اجتماعی فاصله بگیرد، زیرا مرجع اصلی او دیگر صرفاً والدین و معلمان نیستند، بلکه پلتفرم‌هایی هستند که بر اساس اقتصاد توجه طراحی شده‌اند..

به گزارش خبرآنلاین، ما با نسلی روبه‌رو هستیم که جهان او با جهان نسل‌های قبل تفاوت بنیادین دارد. مدارس باید از آموزش صرفاً حافظه‌محور فاصله بگیرند و مهارت‌هایی مانند سواد رسانه‌ای، تفکر انتقادی، اخلاق دیجیتال، شناخت الگوریتم‌ها و مدیریت سلامت روان در فضای آنلاین را آموزش دهند.. خانواده‌ها نیز نیازمند آموزش‌اند و قانون‌گذار باید از حفاظت داده‌های کودکان تا مسئولیت پلتفرم‌ها، چارچوب‌های روشن‌تری ایجاد کند.. بزرگ‌ترین تهدید آینده، هوش مصنوعی نیست؛ بزرگ‌ترین تهدید، جامعه‌ای است که بدون آمادگی وارد عصر هوش مصنوعی شود.. شاید تفاوت هیپی‌های دیروز و فرزندان الگوریتم امروز نیز همین باشد: هیپی‌ها جهان دیگری را جست‌وجو می‌کردند؛ اما نسل امروز، جهان‌های بی‌شماری را در صفحه‌ای کوچک با خود حمل می‌کند.. مسئولیت ما این است که کمک کنیم این جهان‌ها، به جای از بین بردن کودکی، به رشد انسانی‌تر آن کمک کنند. 📌 گفت‌وگوی الهه جعفرزاده را در لینک زیر بخوانید