«خاموشی پرصدا» خطرناک‌تر از اعتراضات/ نقشه عاطفی جامعه در نقطه جوش؛ مدیریت خشم / «فرسودگی ملی»، سازمان‌ها را به کارخانه تکثیر خشم تبدیل می‌کند

یکی از خطاهای مهم مدیریت کلاسیک این بود که آدم‌ها را بیش از حد کارکردی می‌دید؛ گویی انسان فقط زمانی اهمیت دارد که تولید کند، بخرد، بفروشد، پاسخ دهد یا در فرایندی جا بگیرد. اما در ایران امروز، پیش از آن‌که انسان وارد نقش سازمانی خود شود، حامل یک بار عاطفی و اجتماعی است. من این وضعیت را «فرسودگی ملی در مقیاس فردی» می‌نامم. یعنی بحران‌های کلان در مقیاس زندگی روزمره‌ی فرد رسوب می‌کنند و خود را در شکل‌های خرد نشان می‌دهند: بی‌حوصلگی، تأخیر در تصمیم، حساسیت بالا، کاهش مشارکت، زودرنجی، خاموش‌شدن انگیزه، بدبینی به وعده‌ها و افت اعتماد به هر آنچه از بالا می‌آید.