از تهران تا اصفهان؛ سرنوشت موزه هنرهای تزئینی

از تهران تا اصفهان؛ سرنوشت موزه هنرهای تزئینی اگر بپذیریم که موزه عالی‌ترین مرتبه یک نهاد فرهنگی است و از همین رو یکی از شاخص‌های توسعه‌یافتگی هر جامعه را می‌توان در شمار موزه‌های آن و نسبت میان موزه حاکمیت مردم آن جامعه جست‌وجو کرد، آن‌گاه روشن می‌شود که تأسیس یک موزه هرچند اقدامی ارزشمند است، اما حفظ و استمرار حیات آن در جامعه‌ای که در آن شکل گرفته، ارزشی به مراتب بیشتر دارد. شادروان مهندس کازرونی، رئیس پیشین سازمان میراث فرهنگی کشور در دوران مسئولیت خود خدمات ارزنده‌ای در مسیر توسعه و اعتلای میراث فرهنگی ایران انجام داد؛ خدماتی که بی‌تردید هرگز از خاطره دوستداران فرهنگ و تاریخ این سرزمین زدوده نخواهد شد. با این همه تصمیمی نادرست در کارنامه ایشان باقی مانده که همواره محل پرسش و نقد بوده است. ایشان با توجه به وضعیت نامناسب ساختمان موزه هنرهای تزئینی ایران در خیابان کریم‌خان دستور تعطیلی آن موزه و انتقال آثارش را صادر کرد؛ بخشی از آثار به موزه هنرهای تزئینی اصفهان و بخشی دیگر به موزه میرعماد در مجموعه سعدآباد منتقل شد. اگرچه در پی این تصمیم عملا دو موزه دیگر در اصفهان و تهران شکل گرفت اما تعطیل‌کردن یک موزه به هر دلیل اقدامی مذموم است و همین امر سبب شده است که آن خدمت بزرگ همواره در سایه این تصمیم قرار گیرد. اکنون پس از گذشت نزدیک به سه دهه از آن رویداد موزه هنرهای تزئینی اصفهان