سفری به سیستان‌و‌بلوچستان برای دوره‌کردن دوباره چالش‌های معیشتی و اقتصادی مردم این استان فراموشی در سرزمین نیمروز ✍ علی پاکزاد

سفری به سیستان‌و‌بلوچستان برای دوره‌کردن دوباره چالش‌های معیشتی و اقتصادی مردم این استان فراموشی در سرزمین نیمروز علی پاکزاد سفر غریبی است، هربار که به اینجا قدم می‌گذاری گویی کابوسی در ادامه کابوسی دیگر می‌بینی. ایران ما نه آن چیزی است که در پایتختِ بزک‌کرده و چند کلان‌شهر دیگر می‌بینیم. اینجا حدت گرما، عطش بی‌آبی، طوفان و ریزگرد، فقر و محرومیت، فقدان بهداشت و درمان، بی‌عدالتی و تبعیض دست به دست هم داده‌اند تا مردم این سرزمین را ببلعند. اینجا سیستان‌وبلوچستان است. جایی که برای رسیدن به آن باید از هفت‌خان بگذری تا جانی در بدن داشته باشی و دردی بر دردهای مردم خون‌گرمش نیفزایی. دومین استان پهناور ایران که به وسعت کشور سوریه است و به همان غریبی. سرزمینی اساطیری، زادگاه جادو و جنگ، محل تلاقی کویر و دریا، اینجا از گذشته‌های دور محل تولد اساطیر از سوشیانت تا رستم دستان بوده و آیین و اسطوره با سرنوشت مردمان آن گره خورده و آتش در هر دلی می‌زند. روزی که از تهران راه افتادم، ایستگاه تازه‌تأسیس هواشناسی «کهورک» در مجاورت دروازه ورودی کویر لوت، دمای ۵۰ درجه سلسیوس را ثبت کرده بود تا ضمن تکرار رکورد گرم‌ترین نقطه ایران، بالاترین دما را در میان گزارش‌های جهانی این روزها به خود اختصاص دهد. مثل اینکه سخت‌ترین روزها را برای این سفر انتخاب کرده باشیم. می‌گویند سیستان‌وبلوچستان، سرزمینی است با تاریخی