از صخره‌های الموت تا تریبون یونسکو

از صخره‌های الموت تا تریبون یونسکو برخی رویدادها اگرچه در ظاهر به ثبت یک اثر تاریخی یا برگزاری یک اجلاس بین‌المللی محدود می‌شوند، در واقع بازتاب دگرگونی‌های عمیق‌تر در نظام ادراک جهانی از ملت‌ها هستند. حضور ایران در چهل‌وهشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در بوسان کره‌ جنوبی نیز از همین جنس بود؛ حضوری که تجلی دیپلماسی تمدنی ایران در یکی از مهم‌ترین عرصه‌های حکمرانی فرهنگی جهان به شمار می‌رفت. جهان امروز در حال تجربه جابه‌جایی تدریجی کانون‌های قدرت است. اگر در قرن گذشته، ژئوپلیتیک و موازنه‌های سخت، تعیین‌کننده مناسبات بین‌المللی بودند، اکنون فرهنگ، هویت، حافظه تاریخی و قدرت نرم، به مؤلفه‌هایی تعیین‌کننده در شکل‌دهی به نظم نوین جهانی تبدیل شده‌اند. در چنین فضایی، کشورهایی موفق‌تر خواهند بود که بتوانند سرمایه تمدنی خود را به زبان همکاری، اعتمادسازی و گفت‌وگوی جهانی ترجمه کنند. ایران با پشتوانه یکی از کهن‌ترین تمدن‌های پیوسته جهان، از معدود کشورهایی است که این ظرفیت را به صورت طبیعی در اختیار دارد. سفر به بوسان برای ما تلاشی بود برای آنکه ایران از منظر جایگاه واقعی خود در تاریخ تمدن بشری دیده شود. یونسکو، حافظ حافظه مشترک انسان‌هاست و حضور در آن، به معنای مشارکت در گفت‌وگوی تمدن‌ها بر محور میراث مشترک بشریت است. از همین رو، هر تصمیمی که در این نهاد اتخاذ می‌شود، حامل پیامی فرهنگی