بیعت در روز وداع: خون آیت‌الله علی خامنه‌ای چگونه کهن‌الگوی عاشورا را در نهاد ملت ایران احیا کرد

بیعت در روز وداع؛ خون امام شهید چگونه کهن‌الگوی عاشورا را در نهاد ملت ایران احیا کرد چکیده میلاد جلیل‌زاده: پس از شهادت امام خامنه‌ای، ملت ایران تناقض «کل یوم عاشورا» و «لا کیومک یا اباعبدالله» را درک کرد. بسیاری تا آخر امیدوار بودند خبر شهادت دروغ باشد، اما این رویداد تمرینی برای عاشورایی شدن بود؛ ریخته شدن خون‌ها به معنای شکست نیست و کهن‌الگوی عاشورا هر بار احیا می‌شود. آمریکا و اسرائیل با ترور رهبر و فرماندهان و حمله به مدرسه‌ای در میناب، پیام وحشت فرستادند، اما ایرانی‌ها این را بازسازی عاشورا فهمیدند؛ روز انتخاب و تولد دوباره امت. مردم با وجود بمب و نبود رهبر سوم، در خیابان ماندند تا ثابت کنند دیگر حق بی‌یاور نمی‌ماند. «لا یوم کیومک» به عاشورا قداست می‌بخشد و «کل یوم عاشورا» امتداد امروزی آن است. تشیع با جمع این دو، از دو آسیب رهایی می‌یابد: تبدیل عاشورا به موزه‌ای بی‌کارکرد یا تقلیل آن به ایدئولوژی سیاسی. یکی ریشه و دیگری شاخه‌های پویاست. دشمن با استراتژی شوک به دنبال فروپاشی بود، اما خوانش عاشورایی وحشت را به وضوح اخلاقی و فقدان رهبر را به برکت تبدیل کرد. «کل یوم عاشورا» ابهام را به تکلیف بدل ساخت و تهدید را به انرژی هویتی مبدل کرد. دشمن به سبب تکیه بر بیگ‌دیتا، نویز را با صدای واقعی اشتباه گرفت و از کهن‌الگوهایی چون شهادت غافل ماند. همچنین درک نکرد که خون شهیدان، خصومت‌ها را