رضا نصری در برنامه «میز دیپلماسی» ایرنا مطرح کرد

به گزارش ایرنا (تلگرام)، شکاف در انسجام ملی دست دیپلمات‌ها را در مذاکره می‌بندد. دیپلماتی که احساس کند اگر صحبت کند، در خیابان به سمتش سنگ پرتاب می‌کنند، قطعاً وقتی با طرف مقابل مواجه می‌شود، طرف مقابل هم نگاه دیگری به او خواهد داشت.. بحث انسجام ملی است که رهبری هم بر آن تأکید کرده‌اند و برهم‌زدن انسجام ملی را ممنوع دانسته‌اند، بسیار مهم است. اگر الان یک نفر را از فضا بیاورید و به شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های ما نگاه کند و از او بپرسید «این‌ها با چه کسی دارند می‌جنگند؟»، ممکن است بگوید «با خودشان دعوا می‌کنند!» تصمیم‌گیران کشور به داده‌هایی دسترسی دارند که ممکن است تحلیلگران از آن بی‌خبر باشند. برخی انتقاداتی که گاهی از دستگاه دیپلماسی یا تصمیماتی که در بالاترین سطوح کشور گرفته می‌شود، می‌شنوم. سؤالی که برای من پیش می‌آید این است که ما بر اساس چه داده‌هایی این انتقادات را مطرح می‌کنیم؟. وقتی مثلاً در سطح شورای عالی امنیت ملی تصمیمی برای پذیرش یک تفاهم گرفته شده است، باید بپذیریم افرادی که در آنجا تصمیم می‌گیرند، احتمالاً به داده‌هایی دسترسی دارند که یک تحلیلگر، که در نهایت ممکن است داده‌هایش محدود به آن چیزی باشد که در رسانه‌ها منتشر می‌شود، به آنها دسترسی ندارد.

به گزارش ایرنا (تلگرام)، برای توسعه کشور و حتی چرخش به سمت چین باید تنش‌ها با آمریکا را مدیریت کنیم. وقتی آقای پزشکیان انتخاب شدند، یک عبارت جالب را مطرح کردند که «مدیریت تخاصم با آمریکا» بود. یعنی در هر حال، ما برای توسعه کشور و حتی برای چرخش به سمت چین، که من خیلی طرفدار آن هستم، باید بتوانیم تنش‌هایی را که ما را درگیر می‌کند، مدیریت کنیم.. ما حتی اگر بحث رفع تحریم‌ها را هم در نظر نگیریم، اگر بخواهیم نگاهی به سده آینده و به سال‌های آینده داشته باشیم، می‌بینیم که در حالی که خیلی از کشورها در حال سرمایه‌گذاری کلان روی دیتاسنترها و هوش مصنوعی هستند، اگر ما از این قافله عقب بیفتیم، ممکن است دیگر نتوانیم به آن برسیم. در هر توافق بر حسب شرایط و مطابق منافع‌ اقتضائات زمان می توانیم عمل کنیم. من شخصاً معتقدم مادامی که آقای ترامپ در قدرت است، حتی اگر یک توافق هم با آنها امضا کنیم، ممکن است زیر آن بزنند.. به این معنی نیست که نباید توافق کنیم؛ به این معنی است که ما هم می‌توانیم زیر توافق بزنیم. ما همیشه یک‌طرفه به قضیه نگاه می‌کنیم.. این بحث که ما همیشه تصور کنیم چیزی را که امضا کردیم، دیگر تا ابد به آن مقید هستیم، این‌طور نیست.

به گزارش ایرنا (تلگرام)، ما هم بر حسب شرایط، مطابق منافع‌مان و مطابق اقتضائاتی که در آن زمان حاکم است، می‌توانیم عمل کنیم. بدعهدی بعدی آمریکا نباید ارزش دستاورد دیپلماتیک ایران را کاهش دهد/ احیای یاداشت تفاهم اسلام آباد به نفع ایران است. اگر شما اهداف و مطالبات آمریکا را قبل از جنگ و هنگام جنگ با آن چیزی که در سطح رئیس‌جمهور آمریکا در یادداشت تفاهم اسلام‌آباد امضا شد، مقایسه کنید، می‌بینید که چقدر با یکدیگر تفاوت داشته است.. آنها قبل از جنگ بحث از تغییر نظام سیاسی می‌کردند، اما در بند یک یا دو تفاهمنامه، عدم تعهد به مداخله در امور داخلی ایران را پذیرفتند.بحث از رفتارهای بی‌ثبات‌کننده ایران در منطقه می‌کردند، اما آتش‌بس در لبنان را پذیرفتند.. بحث از این می‌کردند که ایران نباید موشک داشته باشد؛ نه‌تنها در تفاهمنامه هیچ اشاره‌ای به موشک نکردند، بلکه وقتی یک خبرنگار از آقای ترامپ پرسید «پس قضیه موشکی چه می‌شود؟»، گفت که خیلی ناعادلانه خواهد بود اگر از ایران بخواهیم موشک نداشته باشد، در حالی که دیگران موشک دارند.. اگر بحث اقتصادی را در نظر بگیریم، آنها می‌گفتند که باید تحریم‌های فلج‌کننده و تحریم حداکثری اعمال کنیم، اما در تفاهمنامه یک صندوق بازسازی ایجاد کردند..

به گزارش ایرنا (تلگرام)، این سند، موفقیت ایران در جنگ است. این‌طور هم نیست که ما تصور کنیم ارزشی ندارد که از یک ابرقدرتی که مدعی است جنگی را نباخته، سندی بگیریم که تمام کارشناسان مستقل آمریکایی و بسیاری از مردم دنیا این را موفقیت ایران بدانند. مذاکره برای تبدیل دستاورد نظامی به سیاسی، سازشگری نیست / تصمیم حاکمیتی در حوزه سیاست خارجی بر اساس منافع جناحی گرفته نمی‌شود. در یک نقطه باید این تصمیم را بگیریم که ما الان از نظر نظامی وضعیت خوبی داریم؛ از نظر اقتصادی، وضعیت ‌ما به‌گونه‌ای است که کشور قابل مدیریت است؛ انسجام داخلی همچنان برقرار است؛ ساختار مدیریتی کشور کار می‌کند؛ افکار عمومی در منطقه هم، حالا منهای شاید اگر دولت‌هایشان را نگوییم، در سطح افکار عمومی به سمت ایران گرایش پیدا کرده است. تمام این دستاوردها را می‌شود به یک دستاورد سیاسی تبدیل کرد.. باید به تصمیم حاکمیتی در حوزه سیاست خارجی احترام گذاشت. آن تصمیم، تصمیمی نیست که در سطح پایین گرفته شده باشد یا بر اساس ملاحظات جناحی و سیاسی گرفته شده باشد. تصمیمی است که در آن مقامات سیاسی کشور، مقامات نظامی کشور، مقامات امنیتی کشور و مقامات اقتصادی کشور دست داشته‌اند و آنها حتماً چیزهایی می‌دانند که منِ تحلیلگر از آنها بی‌اطلاع هستم.