پرسش: چرا امروز برای جنوب گریه می‌کنند؟

چرا امروز برای جنوب گریه می‌کنند؟ چطور ممکن است کسانی که تا دیروز در برابر جنایت‌های دشمن در شمال و جنوب سکوت کردند، امروز مهربان‌ترین چهره‌ها شوند؟جریان‌های ضدانقلاب و سلبریتی‌های همسو، که حتی یک استوری برای مدرسه میناب و جنایت لامرد نگذاشتند، ناگهان از «جنوب مظلوم» با اشک می‌گویند. این دگرگونی، نه تصادف که قطعه‌ای از پازل دشمن است؛ تکه‌های پازل را کنار هم بچینیم: تکه اول: مهربانی‌های تصنعی کسانی که ماه‌ها دلواپس ایران نبودند، پرچمدار دفاع از مردم جنوب شده‌اند. هدف: جا انداختن این باور که «دولت جنوب را فراموش کرده» و کشیدن مرز بیگانگی میان مردم این خطه و سایر نقاط ایران. تکه دوم: ایست‌های بازرسی، هدف حملات رسانه‌ای رسانه‌های صهیونیستی (مثل اینترنشنال) بی‌سابقه‌ترین هجمه را علیه ایست‌های بازرسی ایران آغاز کرده‌اند. هدف: القای «مزاحمت غیرضروری» بودن ایست‌ها؛ در حالی که این سنگر اصلی مقابله با نفوذ ضدانقلاب در کشور است. تکه سوم: پل‌ها و اسکله‌های جنوب زیر آتش حملات نظامی به زیرساخت‌های جنوب تشدید شده تا مسیرهای تدارکاتی قطع و انتقال نیرو و تجهیزات مختل شود. تکه چهارم: القای «بقیه به فکر نیستند» بی‌آنکه مستقیم از آمریکا نام ببرند، ذهن را به این سمت می‌برند که «اگر حمله‌ای شود، تقصیر دولت و غافلگیری است»؛ یعنی از حالا جبهه داخلی را برای پذیرش شکست آماده می‌کنند. آیا این چهار رخداد، ت