حکایت اولین مستراح‌های عمومی در تهران/ وقتی «کناسی» شغل پردرآمدی بود

بلندیِ جای لولئین‌دار [آفتابه‌دار] تختگاهی‌ بود که اتاقکی نیز برای سکونت وی در آن ساخته شده، چوب بلندی که سرش قلاب داشت ابزار کارش بود که به گردن آفتابه‌ها انداخته با یک چرخش آن‌ها را پر کرده کنار حوض می‌نشاند که از عهده همه‌کس برنیامده در صورت عدم اطلاع آفتابه را غرق می‌نمود.