وقتی «منِ آینده» معلق می‌شود

به گزارش روزنامه شرق و شرق، در روان‌شناسی، «تداوم خود» به احساس پیوستگی میان خودِ گذشته، خودِ اکنون و خودِ آینده اشاره دارد؛ اینکه فرد احساس کند «منِ فردا» همان کسی است که امروز تصمیم می‌گیرد و برای او سرمایه‌گذاری می‌کند.

به گزارش روزنامه شرق، این پیوستگی صرفا یک درک فلسفی نیست؛ بلکه با هویت، انگیزش، تصمیم‌گیری، توجه به پیامدهای بلندمدت و به‌باشی روانی ارتباط دارد. بخش بزرگی از زندگی بر همین فرض خاموش بنا شده است: درس می‌خوانیم، کار می‌کنیم، پس‌انداز می‌کنیم، ازدواج می‌کنیم، فرزند تربیت می‌کنیم و برای سال‌های بعد برنامه می‌ریزیم، چون باور داریم آینده، ادامه‌ای از خودِ امروز ماست. «من آینده» برای ذهن، بیگانه نیست؛ ادامه منِ اکنون است و همین احساس، به تصمیم‌های امروز معنا می‌دهد. اما در وضعیت تعلیق‌ این پیوند آسیب‌پذیر می‌شود.. وقتی فرد نمی‌داند طی روزها، هفته‌ها یا ماه‌های آتی جنگ بازمی‌گردد یا نه، مذاکراتی واقعی شکل می‌گیرد یا نه، وضعیت اقتصادی چه خواهد شد و آیا دوباره همه‌چیز دگرگون می‌شود، مسئله فقط نامعلوم‌بودن آینده نیست؛ مسئله این است که «منِ آینده» دیگر به اندازه کافی قابل تصور نیست. در شرایط عادی، آینده ناشناخته است، ولی برای ذهن قابل امتداد است. فرد می‌تواند خود را در سال آینده یا پنج سال آینده ببیند و تصمیم امروز را به آن تصویر پیوند بزند. اما وقتی آینده دائما با تهدیدهای متناقض تعریف می‌شود، از «افق» به «سناریو» تبدیل می‌شود: اگر جنگ شد، اگر نشد، اگر مذاکره به نتیجه رسید، اگر نرسید، اگر اقتصاد بهتر شد، اگر بدتر شد.

به گزارش روزنامه شرق، در این وضعیت، پرسش اصلی از «چه زندگی‌ای می‌خواهم بسازم؟» به «اگر دوباره اتفاقی افتاد، چه کنم؟» تغییر می‌کند. 💢 یادداشت مهدی ملک‌محمد را اینجا بخوانید 👇