🎬 «هنر درونی»؛ به‌ بهانه‌ی درگذشت اکبر عبدی 🖊 رضا پورحسین

«هنر درونی»؛ به‌ بهانه‌ی درگذشت اکبر عبدی رضا پورحسین به لحاظ روان‌شناختی، هنر، برون‌ریزی نماد است. نماد در اثر زمان، تحول یافته و رشد می‌کند. هرچه سن کودک جلوتر می‌رود، وی واجد توانایی‌های بیشتری در زمینه نماد می‌شود. اما وقتی نماد متحول می‌شود، هنر پدید می‌آید، و می‌توان گفت که هنر، نمادِ رشدیافته است. با این فرض علمی، پدیدآمدن هنر در زمینه‌ی روانی هر آدمی، ذاتی است؛ مگر آن‌که در اثر تربیت نامطلوب، نماد در وی سرکوب شده باشد. خیلی از والدین، نماد سرشتی را سرکوب، و اجازه تخیل و بازسازی ذهنی به کودکان خود نمی‌دهند، و بدین وسیله ضمن افول نماد در کودک، مانع پیدایش و شکوفایی هنر درونی می‌شوند. نکته مهم این‌جاست؛ هنری که در اثر رشد نماد بوجود آمده باشد، هنر درونی و ذاتی است . شخصی که هنر درونی در او شکوفا شده باشد، در صورت آموزش و کسب تجربه می‌تواند در زمینه‌ی خاصی صاحب سبک هم بشود. اما در کسی که نماد سرکوب شده و رشد نیافته باشد، هنر درونی نیز در وی پدید نمی‌آید. چنین شخصی می تواند هنر را یاد بگیرد، اما نمی‌تواند صاحب سبک شود. هنر آموختنی گرچه خوب است، اما جامعه و کاروانِ هنر را به جلو نمی‌برد. هنر اموخته شده با هنر درونی ناشی از نماد، متفاوت است. می توان خط را یاد گرفت، اما نمی توان عمادالکتاب شد؛ می توان ب ا کلاس‌های سینمایی، فنون بازیگری را یادگرفت، اما نمی‌توان اکبر عبدی شد؛ می تو