حسن خادم در دفتر نخست‌وزیری

به گزارش روزنامه شرق و شرق، حسن خادم، نویسنده و رمان‌نویس برجسته، پرکار و باهوش اما کمتر شناخته‌شده‌ای است. او قریب به ۲۵۰ کتاب و داستان کوتاه نوشته اما بدون سروصدا و هیاهو. در زمان حیات پربارش، هیچ‌وقت ادعایی نداشت. ترجیح می‌داد در سکوت و خلوت به نویسندگی، تخیل و نوشتن بپردازد. عاشق نوشتن بود و دنیای خاص خودش را داشت. در نوشته‌هایش، مرز بین رؤیا، خواب و بیداری حس نمی‌شد. به قول خودش: «جواب‌هایم را یا در بیداری یا در خواب پیدا می‌کنم»..

به گزارش روزنامه شرق، علاقه ایشان به داستان به‌ گونه‌ای بود که ۲۴ ساعت فکر می‌کرد، می‌اندیشید و اتفاقات روزمره را به گونه‌ای عجیبی به ماورای گذشته‌ها پیوند زده و سوژه‌هایش را ساخت و پرداخت می‌کرد. سبک او ترکیبی از رئالیسم جادویی با عناصر خیال‌انگیز و وهم‌آلود بود. چرخه مرگ و حیات برایش اهمیتی ویژه داشت و در اغلب داستان‌هایش به گونه‌ای به این مسئله می‌پرداخت. در لایه‌های زیرین داستان‌ها به مسائل اجتماعی، مذهبی و انسانی می‌پرداخت. او نویسنده‌ای بود که با گوشت و پوست و استخوان، واقعیت‌های جامعه را در کوچه و خیابان درک کرده بود. هر وقت می‌دیدمش، پر از ایده بود. حتی سه روز قبل از مرگ، نگران کتاب‌ها و اوراق چاپ‌نشده‌اش بود. چقدر زود این مرگ نابهنگام طومار زندگی‌اش را پیچید و ناخواسته، اسیر همان چیزی شد که همیشه از آن واهمه داشت. 💢 یادداشت مهدی مکی‌نژاد را اینجا بخوانید 👇