بازار سنتی در برابر چک دیجیتال؛ اعتماد کاغذی‌ها از بین نرفته است

چک کاغذی در بازار ایران فقط یک ابزار پرداخت مدت‌دار نیست؛ بخشی از زبان مشترک معامله و اعتبار است. هرچند در سال‌های اخیر با راه‌اندازی و توسعه سامانه‌های الکترونیکی، مسیر حذف کاغذ و ثبت دیجیتال تعهدات جدی‌تر دنبال شده، اما در کف بازار به‌ویژه در بنکداری، عمده‌فروشی و توزیع چک کاغذی هنوز نقش پررنگی دارد. این پافشاری را نمی‌شود صرفاً به «عادت» یا «فاصله گرفتن از فناوری» تقلیل داد. آنچه در مقاومت بازار سنتی در برابر حذف چک کاغذی دیده می‌شود، بیش از آنکه مخالفت با فناوری باشد، نتیجه شکاف میان «منطق عملی بازار» و «منطق طراحی سامانه‌ها»ست. کاسب و بنکدار در نقطه معامله دنبال قطعیت است؛ می‌خواهد بداند همین الآن معامله انجام شد، تعهد طرف مقابل روشن است، و اگر فردا اختلافی پیش آمد مسیر پیگیری پیچیده و زمان‌بر نمی‌شود. وقتی ابزار دیجیتال با کندی، چندمرحله‌ای بودن، خطاهای مقطعی یا ناهمخوانی میان پذیرش طرفین روبه‌روست، بازار به گزینه‌ای برمی‌گردد که سال‌ها با آن کار کرده و قواعدش را می‌شناسد. در کنار این، نگرانی درباره شفافیت مالی و برداشت‌های مالیاتی، و همچنین ترس از پیامدهای فوری مانند محدودیت‌های بانکی، باعث می‌شود بخش‌هایی از اصناف احتیاط کنند و تغییر را به تعویق بیندازند. (منبع: مهر (تلگرام))

با وجود توسعه سامانه صیاد، بسیاری از کاسبان هنوز چک کاغذی را سریع‌تر، قابل‌فهم‌تر و مطمئن‌تر از ابزارهای دیجیتال می‌دانند. (منبع: مهر نیوز)