میلاد عرفان‌پور شعر «ما سینه زدیم بی صدا باریدند» را سرود

شاعر میلاد عرفان‌پور در آیینِ «آخرین دیدار» برگزار شده در مصلای تهران شعری سروده است که با واکنشِ هیجانیِ حاضران همراه بود. این آیین، بر اساس پوشش‌های موجود، در زمینه‌ی یک تشییع یا مراسمِ یادبودی انجام گرفت. شاعر در این مراسم اشعاری را خوانده است که تصویری از غمِ جمعی و شاهدیِ یک رویدادِ بزرگ را منتقل می‌کند. حضار به‌گونه‌ای چنان تأثر‌پذیر بودند که شاعر خود شاهدِ واکنش‌های عاطفیِ بسیاری بود.

• شاعر در سروده خود از تصویرِ «تشییعِ جان» و «صبحِ محشر» بهره برده است، که بر شدتِ حضورِ موضوعاتِ مرگ و فراغت در متنِ شعری تأکید می‌کند.
• برخی از اشعارِ سروده‌شده در این آیین عنوانِ «ما سینه زدیم بی صدا باریدند» را حمل می‌کنند، که نشانه‌ای از غمِ خاموشانه و بیرونی است.
• پوشش‌های رسانه‌ای بر لحنِ عاطفی‌ای که شاعر در بیانِ شعر به کار برده است تأکید می‌کنند: «سیلی از اشک روان گفتند».
• حضارِ آیین نقل‌قولِ شاعر را درباره‌ی «آنچه از غمِ شاعران گفتند» دنبال کرده‌اند، که اشاره‌ی غیرمستقیم به شاهدیِ شاعرانه بر یک فاجعه دارد.
• مکانِ برگزاری — مصلای تهران — در تمامِ پوشش‌ها تکرار شده است، لیکن هیچ یک جزئیاتِ دقیقی درباره‌ی زمانِ دقیقِ این آیین ارائه نمی‌دهند.
• رسانه‌ی صداوسیما خصوصاً بر جنبه‌ی بصریِ مراسم تأکید کرده و نشان‌دادِ ویدیویی از سرودهِ شاعر را برجسته کرده است.. تفاوتِ پوشش: تمامی پوشش‌ها بر شعرِ شاعر و بخش‌های مختلفِ آن متمرکز‌اند، اما رسانه‌ی صداوسیما با تأکیدِ صریح بر عنصرِ بصری و خوانِ ویدیویی از دیگران متمایز است. پوشش‌ها در تعریفِ دقیقِ زمینه‌ی مراسم، ماهیتِ رویدادِ تشییع، و نام‌های دقیقِ متوفی (اگر چنان‌باشد) اختلاف دارند یا خاموشند.