اعتماد زیر آتش

اعتماد زیر آتش در شرایط جنگ، دولت از مردم می‌خواهد آرامش خود را حفظ کنند، برخی محدودیت‌ها را بپذیرند، مصرف خود را مدیریت کنند و با تصمیم‌های دشوار اقتصادی همراه شوند. پیش از همه این درخواست‌ها، یک پرسش مهم وجود دارد: مردم تا چه اندازه روایت نهادهای رسمی از شرایط را معتبر می‌دانند؟ پاسخ به این پرسش، بخشی از توان کشور برای اداره روزهای دشوار را توضیح می‌دهد. اعتماد عمومی یکی از منابع حکمرانی است و سطح آن بر هزینه اداره کشور اثر می‌گذارد. کاهش اعتماد، نااطمینانی را افزایش می‌دهد؛ خانوار محتاط‌تر تصمیم می‌گیرد، فعال اقتصادی سرمایه‌گذاری را عقب می‌اندازد و شایعه قدرت بیشتری پیدا می‌کند. در روزهای جنگ، چنین رفتارهایی مدیریت اقتصاد و جامعه را دشوارتر می‌کند. اعتماد عمومی در طول زمان و از دل تجربه جامعه از رفتار نهادها شکل می‌گیرد. پرسش‌های جدی که در دوره‌های مختلف بی‌پاسخ مانده‌اند، ابهاماتی که روشن نشده‌اند، وعده‌هایی که سرنوشتشان توضیح داده نشده و سخنانی که از تریبون‌های رسمی و گاه از زبان عالی‌ترین مقامات بیان شده اما بعدا درباره صحت آنها توضیح روشنی ارائه نشده است، در حافظه عمومی باقی می‌مانند. تکرار این تجربه، مردم را نسبت به روایت‌های بعدی محتاط‌تر می‌کند. شهروند خبر امروز را با حافظه دیروز خود می‌سنجد. اگر میان روایت‌های رسمی تناقض دیده یا پرسشی مهم را مدت‌ها بی‌پاسخ یافته باشد