فرامتن معماری استدلالی خطابه روحانی رئیس دولت‌های یازدهم و دوازدهم که دهه نود را با کارنامه‌ای سیاه و اقتصادی «تقریباً هیچ» به پایان رساند

پس از فراز و فرودهای سهمگین کشور که با حضور مردم مدیریت شده، اکنون زبان گشوده است و در دریای بی‌پایابِ تفرقه، دوقطبی‌سازی و منازعات سیاسی، بی‌اعتنا به حافظه جمعی شنا می‌کند. می‌گوید « ما می‌خواهیم به ربیع برسیم یا می‌خواهیم در زمستان بمانیم؟ سپس برای پاسخ به این پرسش، به سیره پیامبر استناد می‌کند و می‌گوید: «آن پیغمبری که اساس حکومتش را بر پیمان نهاد. » تا اینجا، سخن در محدوده یک تمثیل تاریخی و اخلاقی قرار دارد، اما چند جمله بعد، تمثیل به نسخه سیاست خارجی بدل می‌شود: « ظاهراً بعضی‌ها از پیمان بدشان می‌آید؛ از اینکه توافق شود با یک گروه خوششان نمی‌آید.» اینجا پرسش اصلی متوجه خود شیخ است این «بعضی‌ه ا » چه کسانی‌اند؟ کدام مقام یا جریان سیاسی رسماً اعلام کرده است که با اصل مذاکره مخالف است؟ آیا مخالفت با یک نوع مذاکره، در یک زمان خاص و با یک طرف مشخص، مساوی با نفی اصل مذاکره است؟ بعید است ایشان نفهمد که سیاست خارجی عرصه تفکیک میان اصل و مصداق است و کسی که با یک قرارداد معین، شروط معین یا طرف مذاکره معین مخالفت می‌کند، لزوماً مخالف مذاکره نیست. (منبع: مهر (تلگرام))

می‌گوید« مردم صاحبان این کشور هستند و ما باید با آن‌ها حرف بزنیم و باید از آن‌ها بپرسیم. (منبع: مهر (تلگرام))