🚗 🔧 فناوری جدید با دستور ساخته نمی‌شود؛ خودروساز پولش را از کجا بیاورد؟

به گزارش روزنامه شرق، از خودروساز ایرانی انتظار داریم: ⚙ موتور کم‌مصرف بسازد 🔋 هیبرید توسعه دهد 💻 فناوری‌های جدید وارد کند 🌍 فاصله خود را با جهان کاهش دهد این مطالبه کاملاً درست است؛ اما یک سؤال ساده وجود دارد: 💰 هزینه این فناوری را چه کسی و از کجا باید تأمین کند؟ طراحی، نمونه‌سازی، آزمون، کالیبراسیون، نرم‌افزار، تجهیزات آزمایشگاهی، قطعه‌سازی و تربیت نیروی متخصص، همه هزینه دارند؛ آن هم هزینه‌هایی که ممکن است بازگشتشان چند سال طول بکشد. در شرایطی که خودروساز با کمبود نقدینگی، هزینه‌های جاری، بدهی، تأمین قطعه و فشار تولید روزمره مواجه است، طبیعی است که موتور قدیمی گاهی از موتور جدید اقتصادی‌تر شود. مدل اقتصادی تأمین فناوری شکست خورده است. وقتی قیمت‌گذاری دستوری فاصله‌ای میان قیمت تمام‌شده و قیمت فروش ایجاد می‌کند، منابع آزاد برای سرمایه‌گذاری بلندمدت هم محدودتر می‌شود. اما اینجا نباید خودروساز را تبرئه کرد. خودروساز باید نشان دهد منابعی که در اختیار دارد چگونه صرف تحقیق و توسعه می‌شود و چرا پس از سال‌ها، فناوری کم‌مصرف به یک مزیت رقابتی پایدار تبدیل نشده است.

به گزارش روزنامه شرق، دولت هم نباید صرفاً بگوید «خودرو کم‌مصرف تولید کنید». 📌 سیاست درست این است که قواعدی ایجاد شود که سرمایه‌گذاری در فناوری توجیه اقتصادی پیدا کند: ✅ استاندارد مصرف سوخت واقعی و قابل اجرا ✅ مشوق‌های هدفمند فناوری ✅ امکان بازیابی هزینه توسعه محصول ✅ رقابت بیشتر ✅ حمایت مشروط به نتیجه قابل اندازه‌گیری اگر منابع عمومی برای توسعه فناوری اختصاص می‌یابد، باید در برابر آن کاهش مصرف، کاهش آلایندگی یا داخلی‌سازی فناوری مطالبه شود. خودروسازی که پول تحقیق و توسعه ندارد، شاید بتواند امروز خودرو تولید کند؛ اما نمی‌تواند تضمین کند که فردا هنوز فناوری لازم برای تولید خودرو داشته باشد.