آقای رئیس‌جمهور!

حاجی میرزایی، رئیس دفتر رئیس جمهور: سفر به نیویورک موافقان و مخالفان جدی و مصممی داشت و در نهایت با دستور رئیس‌جمهور در جلسه‌ای با گروهی از کارشناسان و صاحبنظران شمار زیادی با این سفر موافقت کردند

حاجی میرزایی، رئیس دفتر رئیس جمهور: سفر به نیویورک موافقان و مخالفان جدی و مصممی داشت و در نهایت با دستور رئیس‌جمهور در جلسه‌ای با گروهی از کارشناسان و صاحبنظران شمار زیادی با این سفر موافقت کردند

آقای رئیس‌جمهور! پنجره خدمات واحد بسته است. هفته‌ای که در آن قرار داریم، هفته گردشگری نام گرفته، هفته‌ای که فقط نامش گردشگری است و اثر و آثاری از گردشگری مطلوب هدفمند و توأم با برنامه‌ریزی با خود به همراه ندارد. متأسفانه گردشگری آن‌گونه که در شأن مردم ایران است، زیرساخت مناسبی ندارد. مردم در تعطیلات با دشواری راهی سفر (عمدتا مقاصد نزدیک) می‌شوند چراکه دردسترس‌ترین روش برای سفر خودرو شخصی است؛ نه خطوط ریلی مناسب و کافی و نه پروازهای هوایی با رقابت زیاد و بصرفه داریم. در چنین شرایطی مسئولان ذی‌ربط و مرتبط نیز نه خود توانایی و بودجه آماده‌سازی هتل‌ها و ریزورت‌های مناسب برای مردم را دارند و نه می‌گذارند بخش خصوصی فعال شود و شعار پرطمطراق بخش خصوصی نیز لقلقه زبان‌شان شده است. چرا استان‌های شمالی که باید مقصد سرمایه‌گذاری باشند، به‌ویژه مازندران، خودشان تبدیل به ایستگاه انتظار سرمایه‌گذار شده‌اند؟ چرا وقتی توسعه‌گر به شمال کشور می‌آید، زمین دارد، سرمایه‌ دارد، طرح دارد، شریک دارد، منابع مالی دارد، اشتغال ایجاد می‌کند و حتی حاضر است زیرساخت پروژه خودش را تأمین کند، اما در نهایت با یک جمله مواجه می‌شود: «باید پرونده به مرکز برود»؛ مرکز یعنی شورای عالی شهرسازی و معماری ایران، یعنی گلوگاه خواب سرمایه و هدررفت توان سرمایه‌گذار. و بعد، زمان می‌گذرد. ماه‌ها می‌گذرد. در واقع سال‌ها می‌گذرد و در این فاصله، سرمایه‌گذار بلاتکلیف می‌ماند، هزینه‌ها چند برابر می‌شود، قیمت ساخت تغییر می‌کند، توجیه اقتصادی پروژه از بین می‌رود و در نهایت، پروژه‌ای که می‌توانست یک فرصت اقتصادی برای استان باشد، روی کاغذ باقی می‌ماند و پروژه خاک می‌خورد. این فقط مشکل یک سرمایه‌گذار نیست؛ مشکل یک نظام تصمیم‌گیری معیوب است. یادداشت پژمان جوزی را اینجا بخوانید