خروج از انزوای اقتصادی

خروج از انزوای اقتصادی در تاریخ اقتصادی آمریکا، الی ویتنی در کنار توماس ادیسون به عنوان یکی از خلاق‌ترین کارسالاران فناوری شناخته می‌شود. ویتنی یک دستگاه پنبه‌پاک‌کن ساخت که دانه‌ها را به‌سرعت از پنبه‌های کشت‌شده جدا می‌کرد. در جنوب، تولید پنبه از 1.5 میلیون پوند در 1790 به 36.5 میلیون پوند در 1800 و به 167.5 میلیون پوند در 1820 افزایش یافت. در آن زمان حدود سه‌چهارم پنبه جهان از جنوب آمریکا به دست می‌آمد. داگلاس نورث، برنده جایزه نوبل اقتصاد، در کتاب «نزاع هزارساله ما» توضیح می‌دهد: در 1780 درست پس از استقلال، ایالات متحده حدود 558 هزار برده داشت، از اول ژانویه 1808 تجارت برده غیرقانونی شد، اما تعداد بردگان در سال 1820 به 1.5 میلیون و در 1850 به 3.2 میلیون نفر افزایش یافت که بالغ بر 1.8 میلیون نفر از آنها به تولید پنبه مشغول بودند. طی دهه 1790 جمعیت برده جورجیا دو برابر شد. در کارولینای جنوبی شمار بردگان به عنوان درصدی از جمعیت از 18.4 درصد در سال 1790 به 39.5 درصد در 1820 و 61.1 درصد در 1860 افزایش پیدا کرد. بهره‌کشی و استثمار بردگان در جنوب، منافع قابل توجهی را برای صاحبان مزارع پنبه به ارمغان آورده بود، اما بردگان دیگر طاقت و تحمل این میزان بهره‌کشی و ظلم را نداشتند. از سوی دیگر، ایالت‌های شمالی که ایالت‌های صنعتی محسوب می‌شدند، هیچ‌گونه انتفاعی از برقراری نظام برده‌داری به دس