💢 چرا انقلاب آمریکا شکست نخورد؟

به گزارش رویداد۲۴، اگر سقوط روم، پایانی بر نظم کلاسیک و آغاز دوران طولانی فترت سیاسی بود که در آن قدرت به امری «یافتنی» در سنت یا «اعطایی» از سوی مراجع الهی تبدیل شده بود، ۱۷۷۶ لحظه‌ی بازگشت «اراده آگاهانه» به صحنه تاریخ است.. برای درک این «گسست اپیستیمولوژیک»، باید به خلاء ۱۵۰۰ ساله‌ای نگریست که میان سقوط نظم سیاسی روم و طلوع ۱۷۷۶ وجود داشت. در این بازه‌ی زمانی طولانی، سیاست نه به عنوان یک «برساخت آگاهانه»، بلکه به عنوان پیامد «توالی سنت» یا «مشروعیت کاریزماتیک پادشاهی» درک می‌شد.. اما انقلاب آمریکا، نخستین پروژه‌ی بزرگ مدرنیته بود که در آن، مفاهیم انتزاعی و غبارگرفته‌ی کتابخانه‌های فلاسفه روشنگری – از لاک تا مونتسکیو – مستقیماً به «آزمایشگاه سیاسی» منتقل شدند. این نه یک حادثه، که یک «عمل عامدانه» بود.. خب که چه؟: اهمیت این گسست در آن است که برای نخستین بار، قدرت از امری «متافیزیکی» به امری «حقوقی-قراردادی» تغییر ماهیت داد..