تایپ می‌کند...؛ وعده پاسخ

به گزارش روزنامه شرق، جودی‌ ابوت که برای بابالنگ‌دراز نامه می‌نوشت، انتظار دریافت پاسخ نداشت. کسی به او وعده پاسخ نداده بود. قرار این بود او بنویسد و مردی که هزینه تحصیل او را می‌داد، فقط نامه‌ها را بخواند. اما همان نامه‌های یک‌سویه، جهان جودی را ساختند. نوشته‌هایی از کلاس و کتاب، دوستی و عشق و حتی ترس و غم. خیال‌هایی از جوانی تا بزرگسالی و روایت‌هایی از زندگی روزمره که او را تبدیل به یک نویسنده کرد. رمان بابالنگ‌دراز که در ۱۹۱۲ منتشر شد، با همین نامه‌های یک‌طرفه شکل گرفته و این شخصیت را برای ما زنده نگه داشته است.. اما یکی از تناقض‌های زمانه ما این است که برخلاف جودی‌ ابوت، تقریبا همیشه نشانه‌ای از پاسخ در اختیار داریم. لازم نیست نامه‌ای بنویسیم و هفته‌ها منتظر بمانیم، بلکه پیامی را حتی برای ینگه دنیا می‌فرستیم و صفحه نمایش به ما می‌گوید: «تایپ می‌کند...». سه نقطه کوچک ظاهر می‌شوند و آینده به ما نزدیک‌تر می‌شود. دارد می‌نویسد و پاسخی در راه است.. اما جودی امتیاز مهم زمان انتظار را داشت که ما نداریم. بخش عمده زندگی او و زندگی زمانه او، به مدت‌زمانی بود که در آن می‌شد تخیل کرد.

به گزارش روزنامه شرق، نامه‌ای را نوشت و فردا تمام کرد. می‌شد برای کسی که هنوز پاسخ نامه را نداده، ده‌ها پاسخ در ذهن آماده کرد. پس فاصله زمانی فقط فقدان ارتباط نبود؛ فراهم‌آوری و فراوری ماده خام تخیل بود. 💢 یادداشت محمد آقاسی را اینجا بخوانید 👇