دانش هست؛ مسئله، حکمرانی پیوندهاست

دانش هست؛ مسئله، حکمرانی پیوندهاست ایران با کمبود دانش روبه‌رو نیست؛ مسئله، کیفیت حکمرانی پیوند میان دانش، نهادهای تصمیم‌گیر و نیازهای واقعی جامعه است. این گزاره برای من نه یک فرضیه، بلکه حاصل یک تجربه شخصی بود؛ تجربه‌ای که بعدها آن را در چارچوب حکمرانی علم معنا کردم. سال‌ها پیش، پس از ثبت بین‌المللی یکی از یافته‌های پژوهشی‌ام و دریافت دعوت از دانشگاه ملبورن برای تعریف یک پروژه پژوهشی، تصمیم گرفتم در ایران بمانم و توان علمی خود را صرف حل مسائل کشور کنم. در مراجعه به نهادهای مختلف، نه به دنبال شغل، بلکه در جست‌وجوی «مسئله» بودم؛ مسئله‌ای که بتوان آن را به زبان پژوهش ترجمه کرد. اما آنچه بیشتر از هر چیز دیدم، نبود سازوکاری برای پیوند‌دادن نیازهای واقعی کشور با ظرفیت دانشگاه بود. آن تجربه، بعدها به یک پرسش بنیادین حکمرانی برای من تبدیل شد: چرا با وجود این ظرفیت علمی، سهم دانش در حل مسائل کشور، ارتقای بهره‌وری، خلق فناوری و بهبود کیفیت تصمیم‌گیری همچنان کمتر از انتظار است؟ مسئله اصلی، نه تولید دانش، بلکه کیفیت حکمرانی پیوند میان دانش، مسئله و تصمیم است. علم زمانی به موتور توسعه تبدیل می‌شود که بتواند از مسیر حل مسئله، نوآوری، تصمیم‌سازی مبتنی بر شواهد و خلق ارزش عمومی عبور کند. در غیر این صورت، حتی انبوه‌ترین تولیدات علمی نیز ممکن است در مقاله‌ها، گزارش‌ها و کتابخانه‌ها باقی بمانند، ب