تعزیه‌ خوانی مرحوم ایرج خواجه‌ امیری برای علی‌ اکبر (علیه السلام)

روایتِ ماجرا: حسین (ایرج) خواجه‌امیری، خوانندهٔ پیشکسوت موسیقی سنتی ایران که با نام هنری «ایرج» شناخته می‌شد، روز چهارشنبه ۲۱ مرداد ماه در سن ۹۴ سالگی درگذشت و خبر درگذشت او توسط چندین رسانه منتشر شد؛ رسانه‌ها گزارش داده‌اند مراسم تشییع پیکر او قرار است روز جمعه ۲۳ مرداد از مقابل تالار وحدت برگزار و همان روز در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا (س) به خاک سپرده شود. پوشش‌ها همچنین به تصاویر و ویدئوهایی از وداعِ صنفی و هنری، اجرای نوحه یا تعزیه‌خوانی‌های مرتبط با مرحوم و انتشار نمونه‌هایی از آوازهای شناخته‌شدهٔ او اشاره کرده‌اند.

• برخی رسانه‌ها نام کامل او را «حسین (ایرج) خواجه‌امیری» و برخی صرفاً «ایرج» یا «ایرج خواجه‌امیری» ذکر کرده‌اند؛ خبرگزاری صداوسیما و دیگر منابع او را «استاد» و «پهلوان آواز ایران» توصیف کرده‌اند.
• چند منبع گزارش داده‌اند که او در سن ۹۴ سالگی درگذشته است؛ این سن در گزارش‌های انتخاب، شرق، خبرگزاری صداوسیما و دیگران بیان شده است.
• تعداد و نوع آثار او در یکی از گزارش‌ها (روزنامهٔ شرق) یادآور شده است که او طی دوران فعالیت خود بیش از ۲۰۰۰ آواز، تصنیف و ترانه اجرا کرده است.
• دست‌کم چند رسانه و صفحات ویدیویی، از جمله خبر آنلاین، همشهری و تابناک، ویدئو یا صدای ضبط‌شده‌ای از آواز یا غزل‌خوانی مرحوم را همزمان با اعلام خبر منتشر کرده‌اند.
• چند گزارش (مهر، اعتماد، تابناک، تابناک/دوم و مشرق نیوز) جزئیات مراسم تشییع و خاکسپاری را نقل کرده و زمان و مکانِ آغازِ مراسم (ساعت ۱۰ صبح روز جمعه ۲۳ مرداد از مقابل تالار وحدت) و محل دفن (قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا) را اعلام کرده‌اند؛ این جزئیات به مهر نسبت داده شده‌اند.
• برخی پوشش‌ها (همشهری، آخرین خبر، جماران و سایرین) به بازتاب اجرای تعزیه یا روضه‌خوانی برای مرحوم در رسانه‌های تصویری یا شبکه‌های اجتماعی اشاره کرده‌اند و چند گزارش نیز اولین واکنش احسان خواجه‌امیری به درگذشت پدر را منتشر کرده‌اند.. تفاوتِ پوشش: برخی رسانه‌ها (مثلاً خبرگزاری‌های رسمی و روزنامه‌ها) بر اعلام رسمی درگذشت، عنوانِ «استاد» و جزئیات مراسم تشییع و خاکسپاری تأکید کردند، در حالی که مجموعه‌ای دیگر بر انتشار ویدئوها و صوت‌های آرشیوی از آوازهای مرحوم یا کلیپ‌های تعزیه/روضه‌خوانی و واکنش‌های خانوادگی تمرکز کردند؛ در میان منابع اختلاف معناداری در اصل وقایع دیده نمی‌شود، اما برخی جزئیات (مثلاً شمار آثارِ منسوب) تنها در منابع مشخصی گزارش شده‌اند.