پیروزی‌های کوچک، شکست‌های بزرگ

به گزارش روزنامه شرق، فیلم Triple Cross را سال‌ها پیش دیدم. بخش زیادی از قصه‌اش را فراموش کرده‌ام، اما یک صحنه هنوز با جزئیات در ذهنم مانده است؛ از آن صحنه‌هایی که هرچه بیشتر زندگی می‌کنی، معنایش برایت بیشتر می‌شود. ماجرا به یکی از مشهورترین سوءقصدها علیه هیتلر برمی‌گردد. ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، کلاوس فون اشتاوفنبرگ کیف حاوی بمب را در جلسه‌ای در مقر هیتلر گذاشت. بمب منفجر شد، اما هیتلر زنده ماند و کودتایی که قرار بود پس از مرگ او آغاز شود، ظرف چند ساعت فروپاشید.. این واقعه بعدها به سینما راه یافت. یکی از آن فیلم‌ها Triple Cross ساخته ترنس یانگ است. در فیلم، بارون فون گرونن با بازی یول براینر، افسر آلمانی‌ای است که به توطئه علیه هیتلر پیوند خورده است. بعد از شکست سوءقصد، فون گرونن را در فرودگاه می‌بینیم. مأموران برای بازداشتش آمده‌اند. امکان مقاومت هنوز هست، اما فرودگاه دیگر برای او میدان نجات نیست. انگار پیش از رسیدن مأموران، تصمیمش را گرفته است: جنگی که ارزش جنگیدن داشت، جای دیگری تمام شده.. جمله‌ای می‌گوید که سال‌ها در ذهنم مانده است؛ مضمونش این است که وقتی افسران عالی‌رتبه ارتش آلمان حتی نتوانسته‌اند یک اتاق را در زمان مقرر منفجر کنند، سزاوار شکست‌اند.

به گزارش روزنامه شرق، سپس دیگر برای نجات خودش تقلا نمی‌کند. آن لحظه‌ای که می‌شد مسیر را عوض کرد، گذشته است.. شاید یکی از تلخ‌ترین شکل‌های شکست همین باشد: وقتی لحظه اصلی از دست رفته، و تازه بخواهیم تمام توانمان را در میدان‌های بعدی خرج کنیم. سال‌ها بعد، فکر می‌کنم دلیل ماندگاری آن صحنه برای من همین پرسش است: آیا همیشه می‌دانیم میدان اصلی‌مان کجاست؟ 💢 یادداشت روزبه کردونی را اینجا بخوانید 👇