✍ کودکانِ بازنشسته؛ مرثیه‌ای برای «بازی» عابده بهمن‌پور در نوشت

کودکانِ بازنشسته؛ مرثیه‌ای برای «بازی» عابده بهمن‌پور در نوشت:. تقویم روزانه‌اش را نگاه کنید؛ ساعت ۷ صبح مدرسه، ساعت ۱۴ ناهارِ هول‌هولکی در صندلی عقب ماشین، ساعت ۱۵ کلاس زبان، ساعت ۱۷ چرتکه یا رباتیک، ساعت ۱۹ تمرین موسیقی یا شنا و سرانجام ساعت ۲۱ سقوط آزاد در رختخواب از شدت خستگی.. این برنامه فشرده یک مدیرعامل شرکت چندملیتی نیست؛ این روزمرگیِ یک کودکِ هشت‌ساله امروزی است! ما با پدیده جدیدی در جامعه مواجهیم: «کودکانِ بازنشسته» یا «کودکانِ کارِ آموزشی». معجزه‌ای به نام «بیکاری» و حقِ بازی آزاد. در سیستم‌های آموزشی پیشرو در جهان، مفهومی وجود دارد که در فرهنگ فرزندپروری امروز ما به شدت غایب است: «بازیِ آزاد و بدون ساختار». ما فراموش کرده‌ایم که بازی کردن، وقت‌گذرانیِ بیهوده نیست، بلکه شغلِ اصلی کودک است. چه باید کرد؟ کودکی را پس بدهید!. اجازه دهیم کودک ساعاتی در روز کاملاً «بیکار» باشد و خودش برای پر کردن این خلأ راه‌حل پیدا کند. بزرگترین سرمایه‌گذاری برای آینده یک کودک، انباشتن ذهن او از اطلاعات نیست؛ بلکه دادن فرصتی است تا او بتواند «خودش» را در آرامش و به دور از هیاهوی کلاس‌های فوق‌برنامه کشف کند. متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید