ارمنستان در مسیر فرصت یا ریسک

ارمنستان در مسیر فرصت یا ریسک در فضای خالی از معادلات سنتی قفقاز که مسکو در آن عقب‌ نشسته و تهران فاقد طرحی ساختاری است، واشنگتن با یک محاسبه زمانی دقیق و امضای معاهده‌ای راهبردی، ارمنستان را در آستانه یک دوگانگی تاریخی میان وابستگی به روسیه و ورود به معماری غرب قرار داده است. روسیه پس از جنگ ۲۰۲۰ و ناكامى در كریدور لاچین، حضورى كم‌رنگ‌تر از هر زمان در جنوب قفقاز دارد و ایران هنوز چارچوبى براى حضور ساختارى ارائه نكرده است. در این خلأ، واشنگتن دقیقا ۱۲ روز پیش از انتخابات پارلمانى ارمنستان با امضاى ماركو روبیو معاهده مشاركت راهبردى را ثبت كرد تا وزن معادله را به نفع خود تغییر دهد. این زمان‌بندى، ارمنستان را در آستانه یك انتخاب تاریخى قرار مى‌دهد. ارمنستان پیش از این، قانون الحاق به‌ اتحادیه اروپا را تصویب کرده و مشارکت در چارچوب امنیت جمعی به‌رهبری روسیه را متوقف ساخته، اما همچنان به‌ گاز یارانه‌ای روسیه با قیمت ۱۷۷.۵ دلار وابسته است. این سند، ایروان را میان دو مسیر معلق می‌گذارد، تداوم وابستگی به‌روسیه یا ورود به‌معماری غربی. فاصله کوتاه امضا تا رأی‌گیری، وزن سیاسی تصمیم را دوچندان کرده است. امضای روبیو، ارمنستان را به‌نقطه اتصال در شبکه جدید آمریکا در جنوب قفقاز تبدیل می‌کند. واشنگتن با این سند، قفقاز را به‌زنجیره‌ای از مدیترانه تا شمال ایران پیوند می‌زند که در دوره جدید «مسیر ترا