روباه یا خارپشت؟

به گزارش روزنامه شرق، «مدیر توانمند كسی است كه وقتی مسئولیت را می‌پذیرد، متعهد شود تولید را مثلا از ۱۰ به ۱۰۰ برساند. این موضوع ربطی ندارد كه فرد حزب‌اللهی یا غیرحزب‌اللهی است، نماز می‌خواند یا نمی‌خواند. من می‌خواهم كارخانه را درست اداره كند». (پزشكیان، گفت‌وگو با صداوسیما- ۱۴۰۵/۶/۶). عبارات فوق آیا نسبتی با این عبارت مشهور از دنگ شیائو پینگ دارد؟ جریان اصلاحات و سیاست‌‌های درهای باز چین را رقم زد. چنان‌که به اعتقاد «رونالد کوز»، اصلاحات اقتصادی چین و سیاست‌های درهای باز این کشور همواره مرتبط با یکدیگر بوده و هر یک دیگری را پشتیبانی کرده است؛ به‌طوری که حتی وقایع بسیار دردناک میدان «تیان آنمن» که بسیاری از اصلاحات برنامه‌ریزی‌شده در این کشور را به حالت تعلیق درآورد‌ نیز درهای رابطه با غرب را نبست؛ چراکه حتی وفادارترین مدافعان سوسیالیسم هم درباره لزوم دستیابی به علوم پیشرفته و فناوری غربی و دسترسی به سرمایه غربی اعتراضی نداشتند و دنگ معتقد بود‌ «سیاست درهای بسته به‌شدت به ضرر ما خواهد بود.. اگر مدیری به اطلاعات دسترسی نداشته باشد، مانند آن است که کور و نابیناست» (چین چگونه سرمایه‌داری شد).

به گزارش روزنامه شرق، سویه دیگر ماجرا نیز به اصلاحات نظام بنگاه‌داری در چین باز‌می‌گشت. در واقع تبدیل بنگاه‌های دولتی به نهادهایی مستقل، خودمختار و در جهت بازار، نیازمند ایجاد ساختار مدرن بنگاهی فارغ از دخالت دولت و در جهت بازار و تأمین حقوق مالکیت بود؛ چراکه مشخص و معین‌بودن حقوق، پیش‌شرط اقتصاد بازار است و بنگاه‌های دولتی اگرچه از نظر قانونی ظاهرا متعلق به همه هستند، اما در واقع متعلق به هیچ‌کس نیستند. در این چارچوب، وظیفه دولت آن است که به ایجاد بنگاه‌های جدید نوآور کمک کرده و انحلال بنگاه‌های ورشکسته را تسهیل کند تا منابع باقی‌مانده برای بهره‌برداری بهتر آزاد شوند. 💢 یادداشت حسین حقگو را اینجا بخوانید 👇