«شب‌های سفید» جواد مجابی خطاب به نامدگان و آیندگان ✍ شیما بهره‌مند

«شب‌های سفید» جواد مجابی خطاب به نامدگان و آیندگان شیما بهره‌مند مجلسی که اینجا برپاست تا از آخرین آثار خلاقۀ جواد مجابی، نویسنده، شاعر، منتقد ادبی و هنری و اینک نقاشْ در آن سخن بگویند، بدون حضور خودش که ناخوش در بستر بیماری است، حکایت از «موجودیتی» دارد که از نفیِ تاریکیِ سایه‌انداخته بر روزگارِ رفته بر ما برآمده. چندی پیش که جواد مجابی در بیمارستان ایرانمهر بستری شد، شب‌های پر بیم و امید ناخوشی را با نقاشی‌ کردن سر کرد تا این ایام را به «شب‌های سفید» بدل کند و سفیدیِ این شب‌ها نشانه‌ای باشد از باقی‌ماندن امکان دیدن و خلق‌ کردن و موجود‌ بودن. مجابی کنار یکی از نقاشی‌هایش نوشته «موجود باش». نجل رحیم معتقد است شاید این شب‌های سفید همان شب‌هایی باشند که انسان در آستانۀ آسیب‌پذیری دوباره معنای «موجود ‌بودن» را کشف می‌کند. عنوانی که جواد مجابی برای نمایشگاه نقاشی‌هایش -که در روز جمعه 26 تیر‌ماه در بیمارستان ایرانمهر برگزار شد- انتخاب کرده است «شب‌های سفید بیمارستان و من» است، اما باز به‌‌تعبیر دکتر نجل‌رحیم، این «من»، منِ منزوی و خودبنیاد نیست، بلکه «این من حاصل یک عمر رابطه، زبان، دوستی، هنر و بیناسوژگی است». در این معنا، «من» نه در برابر «ما»، بلکه «فشرده‌ترین شکل حضور ما در زندگی یک انسان است». جواد مجابی این نقاشی‌ها و روایت/گزارش‌ها را به‌‌تعبیر خودش «در جنبِ فاجعه/مضحکه‌ای که د