مصلایی که بوی یتیمی می‌دهد

رسانه‌های فارسی‌زبان در پوشش خود از مراسمِ وداع با فردی (شناخت‌شده‌ی دقیق وی در متنِ ارائه‌شده مشخص نیست) بر احساسات و تصاویرِ عاطفی یتیمی و غم تأکید کرده‌اند. پوشش‌ها بیشتر از استعاره‌های حسی — بوی و رنگ — و واکنش‌های شهری بهره برده‌اند. مراسم به‌عنوان رویدادی شهری و عمومی توصیف شده است که در آن جامعه‌ای وسیع شرکت داشتند. جزئیاتِ دقیقِ سیاسی یا تاریخی در متنِ چکیده‌های ارائه‌شده غیرموجود است.

• یکی از خط‌های اصلی پوشش بر یتیمانگی و درد بی‌درمانِ ناشی از این وضعیت متمرکز است.
• تعریفِ مکان به‌صورت حسی انجام شده است؛ یکی از رسانه‌ها مصلا را مکانی توصیف می‌کند که «بوی یتیمی می‌دهد».
• استفاده از بیان‌های دینی و معنوی (از‌جمله «إنا الیه راجعون») در پوشش‌های خبرگزاری صداوسیما حضور دارد.
• یکی از پوشش‌ها مراسم را از منظورِ کودکانه توصیف می‌کند؛ با یادآوری‌ی از نفهمِ بچگی درباره‌ی مسائل متافیزیکی.
• تأکیدِ مقابلی بر «نقد» و «مهربانی» در یکی از عناوینِ مهر نیوز نشان‌دهنده‌ی بعدی از مکان‌های عمومی است که تاریخچه‌ای از انتقاد دارند.
• پوشش‌ها از تصویری جمعی از شهر استفاده می‌کنند — یکی از عناوین از «شهرِ یکپارچه» سخن می‌گوید که «رنگ و بویِ بدرقه» گرفته است.
• مسیر مراسم به‌عنوان «جاده‌هایی» توصیف شده است که خود معنایی نمادین دارند — «جاده‌هایی که بوی دلدادگی می‌دهند؛ در مسیرِ یک وداع ماندگار».. تفاوتِ پوشش: خبرگزاری صداوسیما از زبانِ دینی و رسمی‌تری بهره می‌برد، درحالی‌که مهر نیوز (به‌ویژه در نسخه‌ی تلگرام) روایت‌های شخصی و خاطره‌ای را ترجیح می‌دهد؛ هریک بر لایه‌های متفاوتِ عاطفی تأکید می‌کند. میان منابع تفاوتِ جوهری در روایتِ واقعی‌ای که در متن‌های ارائه‌شده قابل تشخیص نیست؛ تمامِ پوشش‌ها بر احساسات و تصاویرِ نمادین متفق هستند.