ملاحظاتی درباره مسئولیت و محدودیت اطلاع‌رسانی در عملیات شناختی

ملاحظاتی درباره مسئولیت و محدودیت اطلاع رسانی در روزگار عملیات شناختی/ در روزگار بحران، شجاعت گاه در سخن است و گاه در خاموشی. در وضعیت جنگی، سخن‌گفتن صرفاً یک حق فردی یا کنش رسانه‌ای نیست؛ عملی است که می‌تواند پیامد امنیتی، سیاسی و اجتماعی داشته باشد.. در منطق سیاسی و اجتماعی شیعه، تقیه فقط اقدامی موقت برای نجات یک فرد از خطر نیست؛ بلکه راهبردی برای حفظ اصل دین، صیانت از نیروها، جلوگیری از فروپاشی شبکه مؤمنان و محروم‌کردن دشمن از اطلاعات مورد نیاز اوست.. در برابر تقیه، «اذاعه» قرار دارد. اذاعه فقط سخن‌گفتن زیاد یا انتشار یک خبر نادرست نیست؛ بلکه انتشار نابجای خبر، تصمیم، اختلاف، ظرفیت، ضعف یا رازی است که باید در دایره‌ای معین باقی بماند و افشای آن، امکان آسیب‌رسانی را افزایش می‌دهد.. مصادیق روشن اذاعه در شرایط فعلی به این شکل است: 1⃣ انتشار تصاویر و مختصات مراکز مورد حمله، پیش از ارزیابی و اعلام مرجع مسئول 2⃣ اعلام دقیق خسارت‌ها، ضعف‌ها و اختلال‌های زیرساختی پیش از رفع خطر 3⃣ انتقال مباحث، گزینه‌ها و اختلافات جلسات تصمیم‌گیری به رسانه‌ها 4⃣ انتشار محتوای مذاکرات، پیام‌های واسطه‌ها و خطوط انعطاف یا عقب‌نشینی طرف خودی 5⃣ بازنشر اخبار و ادعاهای دشمن بدون راستی‌آزمایی، حتی با عنوان نقد یا تکذیب 6⃣ تبدیل اطلاعات سازمانی و محرمانه به ابزار شهرت، رقابت جناحی، تسویه‌حساب یا جلب مخاطب