دیپلماسی بدون زیرساخت صلح شکننده است

در فضای پیچیده و پرتنش سیاست بین‌الملل، لحظه امضای یک توافق غالبا با پایان بحران اشتباه گرفته می‌شود. فلاش دوربین‌ها، لبخندهای دیپلماتیک، فشردن دست‌ها و قرائت بیانیه‌های مشترک، این تصور را ایجاد می‌کند که مسیر آینده هموار شده است. رحمت‌الله دریجانی: در فضای پیچیده و پرتنش سیاست بین‌الملل، لحظه امضای یک توافق غالبا با پایان بحران اشتباه گرفته می‌شود. فلاش دوربین‌ها، لبخندهای دیپلماتیک، فشردن دست‌ها و قرائت بیانیه‌های مشترک، این تصور را ایجاد می‌کند که مسیر آینده هموار شده است. با این حال، تجربه دهه‌های اخیر نشان می‌دهد که دشوارترین و تعیین‌کننده‌ترین مرحله در حیات هر توافق، نه دستیابی به آن، بلکه حفاظت از دستاوردهایش و تبدیل تعهدات روی کاغذ به نظمی پایدار و نهادینه است. تاریخ روابط بین‌الملل سرشار از توافق‌هایی است که با امیدهای فراوان شکل گرفتند، اما در غیاب نهادهای پشتیبان و پیوندهای اقتصادی مؤثر، با تغییر دولت‌ها، جابه‌جایی موازنه قدرت یا بروز نخستین بحران سیاسی، دچار فرسایش شدند. این تجربه نشان می‌دهد که کیفیت متن توافق، هرچند ضروری است، به‌تنهایی نمی‌تواند آینده آن را تضمین کند. صلح؛ فراتر از یک رویداد سیاسی