✍ برای حمیدرضا رجب‌زاده!

برای حمیدرضا رجب‌زاده! خشونت عریان؛ وقتی جنایت فقط یک قربانی ندارد محمدهادی جعفرپور در نوشت:. قتل، فراتر از پایان دادن به حیات یک انسان، به مثابه یک «گسست» در بافت امنیت اجتماعی است.. نگاهی به تاریخ حقوق کیفری، از کهن‌ترین قوانینِ مبتنی بر اصل «تقاص» تا نظام‌های حقوقی پیشروِ کنونی، نشان می‌دهد که سلب عمدی حیات، همواره به عنوان بزرگ‌ترین چالشِ نظم عمومی و هولناک‌ترین تعرض به کرامت انسانی شناخته شده است.. اگرچه حقوق کیفری معاصر، متأثر از آموزه‌های «عدالت ترمیمی» و «اصلاح و بازپروری»، از هیجاناتِ انتقام‌جویانه فاصله گرفته و به دنبال کاهش خشونت است، اما این تحول هرگز به معنای کاهشِ قبحِ جنایت یا سلبِ ضرورتِ مجازات بازدارنده نیست.. جنایتی که در بستر آدم‌ربایی و شکنجه رخ می‌دهد، تنها جانِ یک انسان را هدف قرار نمی‌دهد؛ بلکه احساس امنیت را در نهادِ هر شهروندی که این اخبار را می‌شنود، به تزلزل می‌کشاند. در چنین سناریویی، جنایت علیه یک فرد، جنایتی علیه «احساس امنیتِ جمعی» است.. بیایید فراموش نکنیم: امنیت، نه یک امتیازِ فردی، که محصولِ جمعیِ احترام به «حق حیاتِ دیگری» است؛ و فرقی ندارد آن «دیگری» چه نگاهی به جهان پیرامون داشته و یا از کدام دسته و جناح یا طبقه‌ی اجتماعی است، کشتن و سلب حیات دیگری و هرگونه رفتار خشونت بار در تمامی ابعاد آن قبیح و ناپسند بوده، مقدمه‌ی زایل شدن نظم عمومی ا